Dit stukje gaat niet over de sociale zekerheid. Een columnist heeft immers maar één opdracht: gij zult uw lezers niet vervelen. En de sociale zekerheid is een onderwerp dat vermoeidheid oproept. Organiseer een discussie over de verzorgingsstaat en je hebt gegarandeerd een lege zaal. Als het CTSV (even nadenken, o ja, het Centraal orgaan Toezicht Sociale Verzekeringen, niet te verwarren met het LISV, het Landelijk Instituut Sociale Verzekeringen of de uvi's, de uitvoeringsinstellingen) een rapport uitbrengt waarin staat dat het beleid is mislukt en we bijna een miljoen arbeidsongeschikten hebben, reageren de betrokkenen met rituele bezweringen. 'Het valt mee', of: 'We moeten de veranderingen juist sneller doorvoeren.' Een publiek debat ontstaat niet, want het terrein van de sociale zekerheid is allang het Afrika van Holland. We verwachten niet anders dan dat ellende troef is en elk plan smoort in een mengeling van bureaucratie, domheid en noodlotsliefde.