Ik ben als een terugkerende astronaut die te lang is weggeweest, op duizenden lichtjaren van zijn oorspronkelijke kiezelsteen. Toen ik vertrok kreeg ik onmiddellijk heimwee: het weer was prachtig en nodigde niet uit voor een lange reis in de ruimte. Maar die ruimte geurde naar dennebomen, zee en was door mooie slanke wezens bevolkt. Mijn huid werd donkerder, ik leerde nieuwe woorden in die vreemde ruimtetaal en begon mijn planeet van oorsprong te vergeten. Crudo o cotto, Granbiscotto! werd mijn nieuwe motto.