Vijfentwintig jaar lang is de Nederlandse politiek beheerst door bezuinigingen. Bij de Algemene Beschouwingen vorige week ging dan ook een zucht van opluchting door de Kamer. De politiek kan zich eindelijk weer bezighouden met haar ware taak: het vormgeven van de samenleving. Maar van een breuk was geen sprake. Nog altijd ging het vooral om verdelingsvraagstukken: wie krijgt er hoeveel bij, en welk 'pijnpunt' verdient een extra 'financiële injectie'. Natuurlijk is het makkelijker om weelde te verdelen dan schaarste. Het vergroten van het verschil tussen werkenden en niet-werkenden valt makkelijker te verkopen als de niet-werkenden er tenminste niet op achteruit gaan. In de jaren vijftig wisten sociaal-democraten al dat herverdeling alleen mogelijk was bij economische groei. Wie van de rijken wat wil afpakken, kan rekenen op fikse strijd. Als ze slechts iets minder extra krijgen, is er wel kans van slagen. Het is alleen treurig dat onder het kabinet-Kok niet de armen, maar de werkenden van dit slimme mechanisme profiteren.