WANNEER MARCUS Fabius Quintilianus aan het eind van de eerste eeuw na Christus voor studenten in de retorica een synopsis van de Griekse en Latijnse literatuur schrijft, constateert hij dat er eigenlijk maar twee Griekse geschiedschrijvers zijn die je echt moet lezen. De Athener Thoukydides is 'gedrongen en bondig en gunt zichzelf geen rust', de uit West-Turkije afkomstige Herodotos is 'innemend, transparant en vloeiend. In het oproepen van heftige emoties is Thoukydides sterker, terwijl Herodotos de ontspannen gemoedstoestanden beter beheerst. De eerste blinkt uit in redevoeringen, de laatste in dialogen, de eerste in kracht, de laatste in plezier.'