Er is poëzie waarvan je niet goed begrijpt waar ze vandaan komt, welke stem hier het woord heeft genomen. Een flard onbekende muziek uit een open raam, die je in het passeren even hoort, te kort om een melodielijn te ontdekken, al heb je de sterke indruk dat er een melodie moet zijn. Of een uit het ruisen van een oude radio opklinkende stem die onmiddellijk weer in dat ruisen ondergaat, deel uitmaakt van een verhaal dat je nooit te horen krijgt. Ik heb het hier niet over poëzie die per se 'de orde wil verstoren', die de 'ontregeling van alle zintuigen' tot programmapunt heeft verheven en die voor het klassieke gedicht als spiegel van de werkelijkheid (of als spiegel van de ziel) een gebroken, vergruizelde, kapotgeslagen spiegel in ruil geeft. Het gaat hier bijna om het omgekeerde: niet om het verstoren, het vernietigen van de in onze cultuur bestaande abstracte mens- en wereldbeelden, maar om het zoeken naar iets wat, na die verstoring, weer een eigen gezicht zou kunnen opleveren. Het gaat in deze poëzie niet om terugverlangen, niet om wat men ooit wás - toen God nog bestond en de Waarheid - maar om wat men zonder dat alles nu ís.