Daarna. Elk ogenblik kunnen ze in slaap vallen. Hij wordt overspoeld door een zachte golf die langs zijn voorhoofd strijkt, maar is nog steeds wakker. Op onzekere afstand recht voor hem een grof gevlekt gordijn. Het valt van bovenaf opzij. Hij geeft een hand, aan iets of iemand. Zijn rug klemt om hem heen, het is geen kleding maar een donkere kloppende maan. Die opeens uit elkaar valt, maar dat helpt want nu kunnen ze weglopen. Ook het andere beweegt, dat geeft een gelukkig gevoel. Je moet het allemaal op één rij zien, dat is hetzelfde. Hij weet het zeker. Wat was dat? Hij weet het niet en zal het zich ook nooit meer herinneren. Hij slaapt.