De aanwijzingen voor de decorontwerper die Anton Tsjechov bij de aanhef van ieder bedrijf in De meeuw opschrijft, maken in elk geval één ding duidelijk: de speelruimte wordt steeds benauwder. In de eerste akte is sprake van een park met uitzicht op een meer. In het tweede bedrijf zijn we ook nog buiten, maar het meer is verder weg, het huis van de centrale personages is op de achtergrond nu prominent aanwezig. In de derde akte zijn we ín het huis - het landgoed van Sorin, de doodzieke broer van de toneelspeelster Arkadina. We zijn er niet echt in, want overal staan koffers: er gaan mensen weg, maar ze willen niet echt - de fuik van de mislukte levens begint zich te sluiten. En in het vierde bedrijf is het voornamelijk donker, clair-obscur - het duistere einde voor enkele van de figuren nadert.