Voordat Thomas Vaessens toekomt aan het werkelijke onderwerp van zijn boek, moet eerst met een en ander worden afgerekend, zo lijkt het. Bijvoorbeeld met de gedachte dat Paul van Ostaijen de avantgardistische tegenpool van Nijhoff zou zijn, de revolutionair tegenover de burgerman. Volgens Vaessens behoren ze beiden tot de 'rechtervleugel van het modernisme'. Maar ook wil hij afrekenen met de gedachte dat het bij hun werk om 'zuivere' poëzie zou gaan, zoals professor Sötemann dat ooit noemde, om autonomistische, hermetische poëzie. Het is een wat merkwaardige entree, want Vaessens heeft ervoor gekozen het karikaturale beeld dat van zowel de revolutionaire avant-garde als van die zo puristische autonome poëzie bestaat, eerst gewoon in stand te houden, met geen andere bedoeling dan er op een soms ronduit honende toon over te schrijven. Als het gaat over wat Nijhoff 'de-personalisatie' en Van Ostaijen 'ontindividualisering' noemde (het feit dat de dichter in zijn gedicht niet meer aanwezig zou zijn) schrijft hij dat het wat flauw is dat beide dichters de naar hen nieuwsgierige lezer 'met een lesje in literaire autonomie' het bos in sturen.