Ik was nog maar met vakantie. Op een middag werd ik uit mijn slaap gewekt door het scherpe geluid van brekend water. Onmiddellijk gevolgd door ander buitenissig lawaai. Het smalle grasveld dat het helder oplichtende en meestal zo rustige zwembassin omringde, lag en zat vol jong volk. Veelal in badkledij. Moeilijk te zien waardoor ze werden bijeengehouden. Als familie waren ze te talrijk en voor een schoolklas lagen de leeftijden te ver uit elkaar. Ze spraken de taal van Monsieur Gérard. Veel hoger van toon en korter van klank. En sneller. 'Tiens!' hoorde ik af en toe. Of: 'Ici Pierre!' Ze boden een rijk spektakel. Het was alles vreedzaam wat ze deden en verschillend. Twee van de oudste jongens waren, recht voor mij en schijnbaar onopgemerkt door de anderen, bezig met het oefenen van een ingewikkelde worstelgreep. In de regelmatige herhaling ervan ging een geheimzinnige rust schuil.