Stuur «De zwijgende orde» door
 |  |
De geestelijken die kinderen misbruikten waren geen 'noodhomo's' maar machtswellustelingen. Uit onderzoek blijkt dat gebrek aan openheid en verantwoordingsplicht tot het wezen van de roomse kerk behoort.
| Tweet |  |
Als een Roman wave rollen de onthullingen omtrent seksueel misbruik door rooms-katholieke geestelijken in de jaren vijftig en zestig momenteel over Europa. Vanuit Ierland spoelde de golf met enige vertraging door Groot-Brittannië, België en Nederland en bereikte onlangs Duitsland. Daar wierp, anders dan in Nederland, de staat zijn volle gewicht in de strijd. In Beieren keerde de politie een hele Benedictijner kloosterschool ondersteboven op zoek naar kinderporno en bewijsmateriaal van seksueel misbruik.
Volgens advocaat Thomas Pfister die er in opdracht van de kerk onderzoek naar doet, zouden maar liefst tien paters inclusief de rector honderden leerlingen hebben mishandeld, een situatie die kon voortduren dankzij de 'zwijgcultuur' in de Benedictijner gemeenschap. Ook bij de Domspatzen, het beroemde jongenskoor van de abdij van Regensburg, was het in de jaren vijftig raak. Ten minste twee zangmeesters kregen bij Mit Verlangen/ Drück ich deine zarten Wangen (Bwv 201) visioenen in de verkeerde leeftijdscategorie (en van de verkeerde lichaamsdelen) en maakten daar zodanig werk van dat zij gevangenisstraf opliepen.
Pikant detail is dat Georg Ratzinger, broer van de huidige paus, het jongenskoor in de jaren zestig leidde. Ratzinger zegt al die tijd van niets te hebben geweten. Wie ook veel te lang van niets wist is de inmiddels 65-jarige Manfred van Hove, een van de slachtoffers, die pas afgelopen weekeinde uit de krant vernam dat zijn verkrachter in 1958 was opgepakt en twee jaar had moeten brommen. Van Hove viel helemaal van zijn stoel toen hij las dat deze monnik na zijn celstraf weer als leraar aan het werk was gezet, ditmaal in een meisjeskloosterschool in Zwitserland. De achterliggende gedachte was dat hij zich uit homoseksuele neiging had vergrepen aan jongens en dat meisjes veilig voor hem zouden zijn. Van Hove kan getuigen dat de man in de eerste plaats een machtswellusteling was voor wie geen enkel kind veilig was. 'Hij had een rozige dikke varkenskop en stonk naar sigaren', aldus Van Hove, 'en hij hield er een hele harem op na van jongens die hij misbruikte.'
Het wekt geen vertrouwen dat de huidige leiding van het koor berust bij de bisschop van Regensburg, Gerhard Ludwig Müller. Nadat een priester in zijn bisdom was aangehouden wegens onzedelijk betasten van jongens had Müller de man elders opnieuw laten aanstellen, waarna hij een tienjarig misdienaartje verkrachtte. De rechtbankpresident die de priester veroordeelde, sprak harde woorden aan het adres van de bisschop: hij had een pedofiele priester 'in een verleidingssituatie gebracht, net alsof je een wegens fraude veroordeelde man weer bij een bank aanstelt'.
Ook bij onze oosterburen wordt gespeculeerd over oorzaken en gevolgen, over de frequentie van het misbruik, het toedekken van affaires door kerk en overheid en de vraag of het celibaat niet vanzelfsprekend 'gezonde' mannen tot 'noodhomo's' maakt. Waren klooster en priesterroeping destijds niet min of meer een toevlucht voor homoseksuelen die hun verlangens nergens anders kwijt konden? Wordt de katholieke kerk momenteel aangeklaagd voor praktijken die altijd en overal voorkomen waar volwassenen macht over kinderen hebben? En worden de gevolgen van het misbruik niet schromelijk overdreven door advocaten, therapeuten, verslaggevers en andere representanten van de hedendaagse slachtoffer- en traumacultuur?
Veel van die vragen zijn voor ons nieuw, maar in twee landen zijn ze tamelijk grondig uitgespit: Ierland en de Verenigde Staten. In het rooms-katholieke Ierland was de staatstelevisie in 2002 de brenger van het slechte nieuws, als je tenminste van 'nieuws' mag spreken bij praktijken waarvan twee op de drie Ieren naar eigen zeggen altijd al op de hoogte zijn geweest. Het programma Cardinal Secrets noemde voor het eerst man en paard. Omdat de kerkelijke autoriteiten geen aanstalten maakten om de Augiasstal uit te ruimen en omdat ook de politie betrokken bleek bij het toedekken van gevallen van misbruik stelde de Ierse overheid een onafhankelijke onderzoekscommissie in onder leiding van een rechter, Yvonne Murphy.
De toonzetting van het Murphy-rapport, integraal te lezen op de site van het Ierse ministerie van Justitie, is genadeloos: 'Tot in de jaren negentig gold de voornaamste zorg van het aartsbisdom Dublin het bewaren van de geheimhouding, het vermijden van schandalen, de bescherming van de reputatie van de Kerk en het behoud van haar bezittingen. Alle andere overwegingen, ook het welzijn van kinderen en gerechtigheid voor de slachtoffers, werden hieraan ondergeschikt gemaakt. Het aartsbisdom paste de eigen canonieke wetten niet toe en deed zijn best om elke toepassing van de wetten van de staat Ierland te dwarsbomen.'
Alleen al de kerk zelf beschikte over zestigduizend geheime dossiers van misbruikzaken. Vijftienduizend Ieren claimen momenteel recht op schadevergoeding. De conclusie dat het misbruik binnen de Ierse katholieke kerk een 'systematisch' en 'obsessief' karakter had, wordt volledig door de feiten gerechtvaardigd.
Die stelling werd ondersteund door een ander overheidsrapport over wantoestanden in Ierse kindertehuizen. De opdracht van die tweede onderzoekscommissie was niet beperkt tot de katholieke tehuizen, maar concentreerde zich gaandeweg wel daarop omdat het merendeel van de klachten ging over de tehuizen van de negentien Ierse kloosterorden. Het excuus dat misbruik evengoed voorkwam in niet-katholieke kring ging daar dus niet op. Het was inzonderheid bij de roomsen ingebed in een cultuur van onderdrukking en miskenning van het kind. Voor veel jongens en meisjes stond een verblijf in een tehuis van de Zusters van Liefde of de Broeders van de Onbevlekte Ontvangenis gelijk aan 'slavernij', stelde het rapport onomwonden.
De roep om strafvervolging werd luider, twee Ierse bisschoppen ruimden het veld en er loopt een reeks straf- en civiele zaken. De vraag waarom dat niet eerder is gebeurd, wordt in de rapporten min of meer eenduidig beantwoord: dat was het gevolg van de ongecontroleerde macht van de kerk. Ierland was totaal verzuild met dien verstande dat de katholieke zuil de enige was. Aangezien deze was vergroeid met het staatsapparaat kon de overheid pas laat worden bewogen tot ingrijpen.
Een belangrijke reden waarom de schandalen in Ierland tot uitbarsting kwamen is gelegen in de oude en nauwe (familie)banden tussen katholieke Ieren en Amerikanen, zegt een woordvoerster van de Ierse steungroep voor slachtoffers One in Four vanuit Dublin: 'De Amerikaanse katholieken gingen ons voor; dankzij hen zagen we dat het mogelijk was de stilte, de macht van de kerk en het taboe op het aan de orde stellen van misbruik te doorbreken.' De eerste grote onthullingen omtrent wangedrag van de Amerikaanse clerus dateren al uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. De stroom kwam goed op gang toen de krant The Boston Globe indringend berichtte over zedenzaken tegen roomse geestelijken. De Amerikaanse kerk werd veel harder aangepakt dan de Ierse omdat het katholicisme in de VS een minderheidsgodsdienst is. De Amerikaanse bisschoppen besloten op hun beurt tot een voorwaartse verdediging in de beste traditie van het footballteam van de katholieke universiteit Notre Dame (niet toevallig bijgenaamd 'The Fighting Irish'). Zij stelden zelf een groep onafhankelijke deskundigen aan om de kwestie tot op de bodem uit te zoeken, hetgeen tot veler verbazing inderdaad geschiedde.
Het zogenoemde John Jay Report is het meest gedetailleerde overzicht tot nog toe van seksueel misbruik en verwante wantoestanden binnen een nationale kerk. Het is een criminologische en victimologische Fundgrube omdat het meer dan tienduizend gedocumenteerde gevallen zorgvuldig uiteenrafelt en kwantificeert. Het misbruik binnen de Amerikaanse kerk bleek in een aantal opzichten af te wijken van 'normaal' misbruik van minderjarigen. Veruit de meeste daders waren bijvoorbeeld niet zelf in hun jeugd misbruikt, een afwijking van een berucht patroon bij kindermisbruik. Dat duidt erop dat de kerkelijke omgeving en niet de biografie van de daders het gedrag in de hand werkt.
Verder bleek dat het misbruik in veel gevallen bestond uit seksuele handelingen met pubers en jongvolwassenen die niet neerkwamen op verkrachting maar eerder op verleiding. Niet zelden toonde de sociale omgeving van het 'slachtoffer' zich geschokter over de feiten dan de betrokkene zelf, voornamelijk vanwege het homoseksuele gehalte van de handelingen en niet om hun seksuele gehalte tout court. Hier wreekte zich het taboe op homoseksualiteit dat mede dankzij de katholieke kerk nog altijd sterk is bij grote delen van middle America.
Uiteindelijk wijst het Amerikaanse rapport dezelfde hoofdoorzaak aan. Gebrek aan openheid en verantwoordingsplicht behoren tot het wezen van de roomse kerk. Niet het celibaat predisponeert de geestelijke tot misbruik, maar zijn oneigenlijke en ongecontroleerde machtspositie.
Het wekt weinig verbazing dat de top van de hiërarchie blijft volhouden dat haar niets te verwijten valt. Paus Benedictus XXII was als kardinaal tientallen jaren medeverantwoordelijk voor het beleid in deze, maar hij lijkt het zich niet aan te trekken. Tijdens een werkbezoek aan Ierland in februari, gewijd aan de misbruikkwestie, weigerde hij een van de grootste boosdoeners, bisschop Martin Drennan van Galway, te ontslaan. Tot woede van de Ierse slachtoffers kreeg hij het zelfs niet over zijn lippen te erkennen dat de moederkerk in deze had gedwaald.
Beeld: Simanca Osmani
| Tweet | |
|
p hansen 11 mrt 00:51
Natuurlijk is er OOK sprake van noodhomo's. Maar de RK-KERK is gezien het celibaat een prima uitwijkplek voor 100% echte homo's: een fijne mannengemeenschap.
|
|
Martin E.C. Roos 11 mrt 11:02
Openheid en verantwoordingsplicht: de biecht en de eeuwig zwijgende orde. Elk rooms katholiek priester in Nederland streeft loffelijke doelen na en is daarnaast bekend met seksueel misbruik. Volgens de evangelische wet is de gewijde ambtsdrager er ‘[… om te dienen.’ Wat moeten we ons daarbij voorstellen?
Niets menselijks lijkt ons vreemd in het rooms katholieke beleven van ontkennen, zwijgen, dienen en eigen identiteit. Anno 2010 benijden we de mensen niet meer die op religieusberoepsmatig terrein zich weten te omringen door slippendragers of zelf als bijvoorbeeld publicist/auteur ‘religieuze teksten’ een vertaling en of een invloedssfeer geven in de sfeer van: ‘Wanneer we zelf dader zijn, is het kunnen vragen van vergeving (de biecht) evenzeer een gave, een ‘genade’’, want we hebben ons zelf in onze kwade daad vastgezet.’ A. Lascaris (1995) kijkt wel heel erg onbevangen, ook bij ’het zorg dragen voor jonge kinderen’ (basale veiligheid) naar er ‘is vaak genoeg opening gekomen (na de biecht) om vruchtbaar verder te leven.’ Vanuit onverwachte hoek kwamen reeds in 1981 andere geluiden: dat biechten de zondaar slechter maakt dan hij al was. Door het fenomeen biechten werden rooms katholieke religieuzen met groter gemak tot misbruik gebracht. Per slot van rekening wist en weet de dader dat door alleen te biechten zijn zonde wordt vergeven. Want als er ‘moeilijkheden waren’, blijken die na enige tijd te zijn opgelost. Dr. N.G.M. van Doornik gaf ons in de zestiger jaren, via iemand die op latere leeftijd tot de Katholieke Kerk was overgegaan, een inkijk in het hypocriete ‘dienen’: ‘In mijn ogen waren zij allen (die gebiecht hadden) te benijden…]’ Opmerkelijk zijn de berichten over Duitsland van Aart Brouwer. Een kleine aanvulling. Er waren in de tachtiger jaren verbindingen met Duitsland en niet alleen via de bisschoppen. Ruim 250 Nederlandse priesters, ook wel spijtoptanten genoemd, werkten er o.a. in kerkelijke instellingen waar de (arbeids)wetten van de Duitste staat niet werden toegepast. De Duitse bisschoppen waren er de baas.
1 Een dubbelzinnige verhaal , wat tot dwalen leidt, vinden we in Genesis 19 (KBS 1995) over de dochters van Lot die van hun vader zwanger worden en moeder worden van Moab en BenAmmi. Exegetische teksten zijn heel interessant als een priester ze analyseert als neerslag van het afbakenen en communiceren van een eigen identiteit. |
|
William Sherman 11 mrt 13:39
Deze schandalen luiden het einde in van de kerk als instituut, dat zichzelf al veel te lang heeft overleefd.
|
|
glinsterlach 11 mrt 16:34
Begin jaren 60 vorige eeuw kreeg eens per week bijles in 'n Limburgs klooster' Mooi 14 jarig jochie dat ik was moest ik iedere keer voordat de les begon de hoofd-pater aan me laten frunniken en kreeg als beloning 'n paar boekwerkjes vol kunstreproducties waar ik gek op was en ben.. Tja, dat ik er nou 'n trauma van over gehouden heb? Ben je gek. Ik heb het wel aan mijn ouders verteld die me toen naar ik meen ergens anders bijlessen lieten nemen. 'n Hedendaagse heksenjacht dus. Volkshetze nummero weet ik veel. De ongenuanceerde waarheid moet boven tafel. In "Mijn laatste snik" van de wereldberoemde filmregisseur Luis Bunuel vertelt Bunuel dat hij en zijn vriendjes in zonovergoten pastorieën in de sexualiteit ingewijd werden door de dorpspriester, zonder er maar enig trauma aan overgehouden te hebben en dit getuigen zijn films waarin hij oa samen met Salvador Dali met de kerk op totaal andere dingen afrekent, maar ook de functie van de individuele clerusbeleiders in latere films weer positief verbeeld. Dat de heren priesters dit alles geheimhouden is van 'n geheel andere orde. Voorbeeld: Eind jaren tachtig, ik was toen midden dertiger, werd schrijver dezes op zijn kunstenaarschap via vaag homo-erotisch ingeklede brieven benaderd door 'n Duitse Jezuiët, 'n bisschop, rechterhand van 'n indertijd bekende kardinaal. 'n Vriend uit die tijd wees mij op de specifieke woorden die tussen de regels heen geweven waren waarop ik de man schriftelijk zijn verscholen vraag wilde horen verwoorden. Vervolgens hoorde ik niets meer, tja.
|
|
Nap 11 mrt 17:57
Inderdaad,zoals phansen stelt,het priesterschap is een prima uitwijkplaats voor homo"s. Als de vraag gesteld word (eventueel homo) waarom ben je niet gehuwd?,ik ben priester,en hiermee heb je een alibie om je geaardheid te verbloemen. |
|
lia 11 mrt 23:21
Beste Glinsterlach, een rare ongevoelige reactie van je tegenover de mensen die meer gevoelig op dergelijk gefrunnik reageren. Hoe weet je eigenlijk zo zeker dat je niks aan dat gefrunnik van de hoofd-pater over hebt gehouden? Geen mens is gelijk. Mocht jij niet zo gevoelig zijn voor dergelijk gefrunnik, wil dat dan zeggen dat iedereen aan wie gefrunnikt is, zich daar net zo onder voelt/zou moeten voelen zoals jij? Bij nader inzien geen rare reactie van je maar een narcistische. |
|
Beau 12 mrt 12:12
Wat een heerlijk nuchtere reactie van Glinsterlach. Tegenwoordig maken we overal zo'n drama over, ja, is het slachtofferschap bijna tot norm verheven. |
|
lia 12 mrt 14:47
beste Beau, ik hoop dat iemand jou eens een keer ongewenst goed bij je ballen pakt. Zullen we zien of jij je geintimideerd voelt. |
|
Martin E. C. Roos 12 mrt 20:06
Oneigenlijke en ongecontroleerde machtspositie van alle religies! Historicus J.L. Huizinga melde reeds in de vorige eeuw over - ik beperk me - het boeddhisme: ‘zijn ergernis over de monnikenbekrompenheid, over het autoriteitsgeloof, over de zwakke punten der moraal’.
|
|
Nap 13 mrt 06:11
De heer,@Martin E.C.Roos schertst een beeld wat mij niet bekend was,behalve dan het sextourisme naar Thailand,waar de onder bezette zedenpolitie met sucses daders heeft aangehouden.Het is mij wel bekend dat in het Romeinse leger Generaals er zeer jonge bediende"s hadden voor allerei diensten...,eveneens bij de Grieken.Op amfhoren(kruiken) staan erotische taferelen van mannen met de penis in erectie,dus hun wapen in de aanslag. |
|
Martin E. C. Roos 13 mrt 13:09
Niet alleen de huidige paus Benedictus XVI ‘was als kardinaal tientallen jaren medeverantwoordelijk voor het beleid in deze.’ (Vraag aan Aart Brouwer, wie is de door u genoemde:‘Paus Benedictus XXII’?) Andere medeverantwoordelijken en oorzaak en gevolg uit onverwachte hoek. ‘Hoe oud zal ze zijn geweest? Pastoors zijn ook maar mensen. Soms blijft hij een nachtje over.’ (prof. dr. Willem Grossouw. RUN hoogleraar Nieuw Testament in zijn publicatie: ‘Alles is van u’. 1981) Menig priester of theoloog in opleiding weet dat als kerkelijk bevoegd docent dr. A.F. Lascaris met een groep een tekst uit de bijbel ging lezen, begon met het voordragen van een uitnodiging of een verleiding. Uit het gedicht van M. Nijhoff ‘Het kind en ik.’ De volgende regel uit het gedicht leidde dan tot vragen en wat later, tot het door Aart Brouwer genoemde 'verleiden': ‘Ik zag een tuin onbetreden en een kind dat daar stond.’ Misschien dat het volgende in de tuinen van het rooms katholieke meebeleven enige richting kan geven en onze verbazing kan minderen.
Niets menselijks lijkt ons vreemd in het rooms katholieke beleven van dwalen door religieuze geschriften en kerkelijke geschiedenis, ontkennen, zwijgen, dienen en eigen identiteit. Anno 2010 benijden we de mannen niet meer die op religieusberoepsmatig terrein zich weten te omringen door slippendragers of zelf bijvoorbeeld als publicist/auteur of (ex-)priester ‘religieuze teksten’ een vertaling en of een invloedssfeer geven van: ‘Wanneer we zelf dader zijn, is het kunnen vragen van vergeving (de biecht) evenzeer een gave, een ‘genade’, want we hebben ons zelf in onze kwade daad vastgezet'. Dr. A.F. Lascaris is van de orde van de dominicanen en kijkt wel heel erg onbevangen, ook bij ’het zorg dragen voor jonge kinderen’ (basale veiligheid) naar er ‘is vaak genoeg opening gekomen (na de biecht!) om vruchtbaar verder te leven.’
Tot slot. Niet kerkelijk bevoegd docent prof. dr Hans Küng verloor zijn morele geloofwaardigheid in zijn ‘openbare biecht’ van 30 december 1979. Hij biecht over ‘onvoorwaardelijke vergeving en aanvaarding van elkaar’ al dan niet met ondersteuning van het sacrament de biecht. Biechten blijft aldus nieuwe mogelijkheden scheppen om te komen tot creatief seksueel misbruik 1 Een dubbelzinnige verhaal over creatief seksueel misbruik, vinden we in Genesis 19 (KBS 1995) over de dochters van Lot die van hun vader zwanger worden en moeder worden van Moab en BenAmmi. Exegetische teksten en kerkgeschiedenis kunnen heel interessant zijn als een (niet) kerkelijk bevoegd docent ze analyseert als neerslag van het afbakenen en communiceren van een eigen identiteit. |
|
wouter krijbolder 13 mrt 16:04
deze link leidt U naar de VN, speciale rapporteur inzake Konderhandel, Kinderprostitutie en Kinderpornografie, september 2009: de beerput die gerotzooi met kinderen heet is te diep, te goor en te immens om te negeren: http://www.unog.ch/80256EDD006B9C2E/(httpNewsBy... eye-opener en rotklap ineens aangaande de hedendaagse stand van zaken. tel het gemelde door Martin E Roos er bij op, vermenigvuldig een en ander met factor 5 en een openbaring zal u ten deel vallen. dat van die prietsers, kortom, is een van de dingen uit een grijs verleden: het heden is andere koek, al weet ik niet hoelang dergelijke Nepalese grietjes dergelijk noodlot wacht, daar in dat India... een lekker potje sex is als het nuttigen van een cocktail (betekend tail staart, zo ook penis, wat weer als cock te vertalen valt) biologische hard drugs, niet meer, niet minder. en losgeslagen door onder andere the sixties en what not laten wij onze dagelijks lusten almaar verder en verder vieren... ergo: laten we die zemelarij over die priesters voor wat het is, verjaard, en laten we alle energie steken in het bestrijden van de hedendaagse waanzin zoals die in het VN-rapport vermeld staat, goed?! |
|
Martin E.C. Roos 17 mrt 15:03
Een toevlucht voor homoseksuelen die hun verlangens nergens anders kwijt konden Conflicten zijn onvermijdelijk volgens de eerder door mij genoemde dominicaan dr. A.F. Lascaris. Lascaris gaf recent, eind negentiger jaren, nieuwe inkijken: naar gevoel, waarheid en geloofsbelevenis. Met verwijzing naar hogere katholieke machten en interpretatie van katholieke spiritualiteit: ‘anderen vergeven en aanvaarden betekent tegelijk loslaten.’ Lascaris (voormalig lid van de staf van het Dominicaans Studiecentrum voor Theologie en Samenleving te Nijmegen) gaf ons nog meer, uit zijn persoonlijke oosterse bronnen mee ‘de vrijheid die de onvoorwaardelijke vergeving geeft’ (de biecht, noot). We zagen afgelopen week een ‘uitwas’ of een openbare biecht van het altijd goed vinden. In een uitzending van ‘De Wereld draait door’. Priester en buitengewoon hoogleraar (KUB) Antoine Bodar, de directe link met ‘ de orgieën van het Nederlandse Priestercollege in Rome’ (1) wilde de kracht anderen onvoorwaardelijk te vergeven en te aanvaarden als zijnde ‘een openbare biecht ’over ons leegstorten. Bodars bewoordingen en herhalen van de waarheid van Lascaris: ‘vrijheid die de onvoorwaardelijke vergeving geeft, kan ons creatief maken’ klonk de oplettende kijker en luisteraar wel erg middeleeuws in de oren. Lascaris en Bodar waren reeds in de negentiger jaren zowel ‘New Age’ als Vaticaans lijkt me: ‘Het eerste is dat katholieken proberen elkaar niet te laten vallen. Er is een gevoel, dat je elkaar moet vasthouden’ openbaarde ons Lascaris. Het is zijn dominicaanse interpretatie van een katholiek spiritueel gevoel dat gemanipuleerd en misbruikt werd en wordt. En tot 2010 nadreunt, In het pastorale werk, onderwijs en in de opvoeding. Niet elke geloofsbelevenis verdient het uitgekauwde en tot braken neigende respect. Het ontluisterende verwaarlozen van de recente katholieke geschiedenis mag niet zonder uitwerking blijven. Noot. Wie weigerde zijn leven te beteren ontving geen vrijspraak. Hij of zij ‘kreeg het schuifje’ en was van het ontvangen der sacramenten uitgesloten. (1) Bron. De eerder door mij vermelde prof. dr W. Grossouw en zijn publicatie ‘Alles is van U.’(1981) Hij is helaas overleden. Grossouw beoordeelt in zijn herinneringen ondermeer een inwonende huisknecht, in het Nederlands Priestercollege: ‘Hermann een Duitse Zwitser, een bloemzoete jongen met rode wangen en krullend haar, die huisknecht was geweest bij de bisschop van Sankt Gallen’. Aan tafel in het Nederlandse Priestercollege in Rome ‘bediende hij als een balletdanser, heen en weer, naar voren en naar achteren springend, in een paroxysme van beweeglijkheid.’ |
|
lia 17 mrt 20:00
Bij nader inzien vind ik de titel van dit stuk supertreffend gekozen. Hoewel de zwijgende horden ook wel mooi was geweest. Waar gezwegen wordt, vallen slachtoffers, en dat niet alleen in de kerk. Het meest schokkend in het hele verhaal is nog wel dat dit instituut -maar ach, zo zijn er zovele- een 'vlekkenloos' blazoen boven de beschadiging en schaamte van de slachtoffers stelt. Het is toch eigenlijk een godvergeten schande. Waarom niet eens een artikel over de psychologie achter degenen die het zwijgen wél doorbreken - misschien dat dat dan eens de norm wordt! |
|
M.O. 27 apr 10:50
Het celibaat de schuld geven lijkt me wat overbodig. Uiteraard zullen in het verleden veel homo's ondergedoken zijn in het priesterschap, omdat ze geen zin hadden in een fake leven met een vrouw en ze vermoeden dat er meer van hun bloedgroep in de kerk zaten of omdat ze hun "zondige gedachten" aan banden wilden leggen. Verder lijkt me dat geweld tegen kinderen niet een vervanging is voor "normale" seks. Dan zou iedere man van 20 jaar vol testosteron en zonder vriendin langs het schoolplein lopen. Dit gaat om volwassen mannen met een lager testosteron-gehalte die genot beleven aan kwelling. Eerder een gevalletje psychopathie dan "hee, ik heb zin, maar er zijn hier geen vrouwen". |
