De Groene Amsterdammer

Sluiten

Eens is het voorbij

Bij wie spreekt dat nu niet tot de verbeelding, een oma die zich als een varken gedraagt? Of is de beeldspraak in Mijn opa en ik en het varken Oma van Marjolijn Hof (met tekeningen van Judith Ten Bosch. Querido, € 13,95, 8+) anders bedoeld?

door MIRJAM NOORDUIJN



In ieder geval: in een jaar met maar weinig beste boeken was het niet moeilijk kiezen. Maar twee titels sprongen eruit: Ted van Lieshouts Driedelig Paard en dus dat varkensverhaal van Hof. Daarin geven een non-conformistische grootvader en zijn aangenaam tegendraadse kleindochter zich beiden passievol over aan het spel van de fantasie. En dat levert een heerlijk boek op: hartverwarmend, humorvol, talig, een tikje absurd, maar altijd met de werkelijkheid dichtbij. Zo weten kleindochter en opa heel goed dat 'ouder worden vanzelf gaat' en niet is tegen te houden, ook al staat de tijd stil in hun zelfgecreëerde veilige wereldje. 'Je weet toch dat het zo niet door kan gaan', vraagt kleindochter haar opa. 'Op een dag is het voorbij, dan kom ik niet meer logeren.' Maar meer dan dat vertelt Hof je niet. Zoals ze je ook niet informeert waarom er geen oma is. Dat is net zo vanzelfsprekend als het gegeven dat opa - eerder vroeger dan later - zal sterven. Heel knap, zonder een greintje sentimentaliteit, verweeft Hof 'de zwaarte' van het echte leven in speelse maar scherpzinnige dialogen, sterke beeldspraak - 'een tere ziel lijkt een beetje op een vaak gewassen hemd' (dat scheurt ook snel) - en het pure fantasiespel van grootouder en kleinkind. En hoe dat nu met dat varken zit?

Wachtwoord toesturen Problemen met inloggen?