De Groene Amsterdammer

Sluiten

Liever een klootzak dan een huilebak

Ernest Hemingway, de mythische macho

‘Hedonisme, sentimenteel humanisme en een flinke scheut seksisme.’ Wat trekt ons eigenlijk in de hemingwayaanse krachtpatser? 

door Niña Weijers

Ooit had ik een vriendje met schrijf­aspiraties. Hij was twintig, zijn grote voorbeeld was Hemingway, zijn lievelingsverhaal Hills Like White Elephants. Ik las het in zijn studentenkamer, zittend op de rand van zijn bed – er was maar één stoel en daar zat hij op.

Direct nadat ik het uit had, begon hij me omstandig uit te leggen waarover het verhaal ging. Hij was bang dat ik het niet had begrepen, want het stond er allemaal niet letterlijk. Het hele verhaal was een dialoog, maar het ging er nu juist om wat er níet uitgesproken werd tussen de twee geliefden. Je moest letten op de witregels. En de beeldspraak – een witte olifant, moest ik weten, staat symbool voor een ongewenst bezit.

‘Die zwangerschap, bedoel je?’, vroeg ik hem. Het leek me overduidelijk dat het gesprek over een abortus ging, ook zonder dat ergens letterlijk het woord abortus viel. Ik liet achterwege dat ik het verhaal eerder grof dan subtiel vond, niet alleen om hem niet te kwetsen, maar ook omdat ik toen nog niet goed onder woorden kon brengen wat me erin tegenstond.

Problemen met inloggen?