De Groene Amsterdammer

Sluiten

Het einde

Paul de Wispelaere, 4 juli 1928 - 2 december 2016

Bij de Vlaamse auteur was gerichtheid op het gewone leven en ‘de wereld’, vooral zijn eigen rol daarin, overheersend. Vaak met de kiem van nieuw leven.

door Cyrille Offermans

Oktober 1980 trof ik bij de post Tussen tuin en wereld aan, een boek van Paul de Wispelaere, de Vlaamse auteur die ik tot dan alleen van publicaties kende. Hij stuurde het mij naar aanleiding van een rapsodisch essay over ‘het vergeten’ in een vroege aflevering van Raster – vergeten, en meer nog het verzet daartegen, waren ook voor hem belangrijke thema’s. Dat hij de ambivalentie koesterde, bleek niet alleen uit die titel, het bleek evenzeer uit zijn intense behoefte aan vriendschap, hoewel hij al op de eerste bladzijde van zijn boek een personage introduceert, een geschreven versie van hemzelf, dat is vervuld van het ‘verlangen om onbereikbaar te zijn’.

Problemen met inloggen?