Afgelopen dinsdag werd de Italiaanse premier Silvio Berlusconi 73 en het cadeau dat hij zichzelf heeft toebedacht is: basta met de publieke omroep. Of althans, met die enkeling die op een van de drie zenders van de Italiaanse publieke omroep RAI nog wel eens iets zegt of doet dat hem niet zint.
Het gaat om nog maar een handjevol Mohikanen, bekend geworden op tv in andere tijden, toen de Italiaanse publieke omroep nog een afspiegeling was van de verschillende fracties binnen regering en oppositie. Zo staat het ook in de Italiaanse grondwet: de regering controleert de publieke omroep in samenspraak met de oppositie, en aan ieder zijn deel. Dat kwam in de tijden van het CAF (Christen-democraten, Socialisten en Communisten) dus neer op ieder een zender. RAI 3 was van de Communisten, en veruit de ‘stoutste’ zender, met echte satire, echt nieuws en echte journalistieke onderzoeksprogramma’s. RAI 3 was zeg maar de Italiaanse VPRO, en uit die hoek komen ook de mensen waar Berlusconi nu voor eens en voor altijd korte metten mee wil maken. Het moet afgelopen zijn met Michele Santoro, gewoon een onderzoeksjournalist met gewoon een praatprogramma dat Annozero (Jaar Nul) heet. De grote bekendheid van Santoro maakte dat zijn eerste aflevering van het nieuwe seizoen nog wel de lucht in mocht, maar over de tweede gaat het parlement nu in debat. Is wat Santoro doet eigenlijk niet buiten de wet? Mag dat eigenlijk, openlijk de premier van je land bekritiseren? Is dat niet propaganda voor subversieve krachten die de maatschappij willen ontwrichten? En is het gerechtvaardigd dat dit alles geschiedt met kijk- en luistergeld van de belastingbetaler? De tweede die erg op moet passen is Serena Dandini met haar Parla con me (Praat met mij). Een zeer mild satirisch programma met verschillende gasten en sketches dat zo laat mogelijk op de avond wordt uitgezonden. Voor dit seizoen had Dandini een mini-soapje bedacht: Lost in WC, over twee meisjes die opgesloten zitten op de WC van de ambtswoning van de premier in afwachting van hun oproep om ‘naar de slaapkamer’ te mogen komen. Vindt Berlusconi ook niet leuk, schijnt. Uit voorzorgsmaatregelen zitten sinds deze zomer twee zenders van de RAI alvast achter de decoder, wat het kijken toch lastiger maakt. Berlusconi’s eigen commerciële zenders daarentegen niet. Die kun je zelfs op het lulligste tv-tje uit 1980 nog goed ontvangen. En de laatste zender van de RAI kan natuurlijk altijd ook nog achter de decoder. Maar het mooiste zou zijn als het Italiaanse volk massaal gehoor zou geven aan de oproep van Berlusconi’s eigen krant Il Giornale: ‘Betaal uw kijk- en luistergeld niet meer!’ Met bijgesloten het opzeggingsformulier. Was getekend: uw premier.
Tijdens het programma Anno Zero van Michele Santoro werd Vittorio Feltri geinterviewd. Feltri is hoofdredacteur van il Giornale, de krant van de familie Berlusconi. En er werden vragen gesteld over de artikelen van il Giornale en over de hoofdredacteur van Avvenire, de krant van het vaticaan en katholiek Italie. Naar aanleiding van deze artikelen verliet Dino Boffo Avvenire. Tijdens het interview valt een beeld van Mussoloni te zien in het kantoor van de hoofdredacteur van Il Giornale:
http://www.youtube.com/watch?v=tYn-Tz5A4wU
Stuur «Lang zal Silvio leven» door
Afgelopen dinsdag werd de Italiaanse premier Silvio Berlusconi 73 en het cadeau dat hij zichzelf heeft toebedacht is: basta met de publieke omroep. Of althans, met die enkeling die op een van de drie zenders van de Italiaanse publieke omroep RAI nog wel eens iets zegt of doet dat hem niet zint.
Anne BranbergenHet gaat om nog maar een handjevol Mohikanen, bekend geworden op tv in andere tijden, toen de Italiaanse publieke omroep nog een afspiegeling was van de verschillende fracties binnen regering en oppositie. Zo staat het ook in de Italiaanse grondwet: de regering controleert de publieke omroep in samenspraak met de oppositie, en aan ieder zijn deel.
Dat kwam in de tijden van het CAF (Christen-democraten, Socialisten en Communisten) dus neer op ieder een zender. RAI 3 was van de Communisten, en veruit de ‘stoutste’ zender, met echte satire, echt nieuws en echte journalistieke onderzoeksprogramma’s. RAI 3 was zeg maar de Italiaanse VPRO, en uit die hoek komen ook de mensen waar Berlusconi nu voor eens en voor altijd korte metten mee wil maken.
Het moet afgelopen zijn met Michele Santoro, gewoon een onderzoeksjournalist met gewoon een praatprogramma dat Annozero (Jaar Nul) heet. De grote bekendheid van Santoro maakte dat zijn eerste aflevering van het nieuwe seizoen nog wel de lucht in mocht, maar over de tweede gaat het parlement nu in debat. Is wat Santoro doet eigenlijk niet buiten de wet? Mag dat eigenlijk, openlijk de premier van je land bekritiseren? Is dat niet propaganda voor subversieve krachten die de maatschappij willen ontwrichten? En is het gerechtvaardigd dat dit alles geschiedt met kijk- en luistergeld van de belastingbetaler?
De tweede die erg op moet passen is Serena Dandini met haar Parla con me (Praat met mij). Een zeer mild satirisch programma met verschillende gasten en sketches dat zo laat mogelijk op de avond wordt uitgezonden. Voor dit seizoen had Dandini een mini-soapje bedacht: Lost in WC, over twee meisjes die opgesloten zitten op de WC van de ambtswoning van de premier in afwachting van hun oproep om ‘naar de slaapkamer’ te mogen komen. Vindt Berlusconi ook niet leuk, schijnt.
Uit voorzorgsmaatregelen zitten sinds deze zomer twee zenders van de RAI alvast achter de decoder, wat het kijken toch lastiger maakt. Berlusconi’s eigen commerciële zenders daarentegen niet. Die kun je zelfs op het lulligste tv-tje uit 1980 nog goed ontvangen. En de laatste zender van de RAI kan natuurlijk altijd ook nog achter de decoder.
Maar het mooiste zou zijn als het Italiaanse volk massaal gehoor zou geven aan de oproep van Berlusconi’s eigen krant Il Giornale: ‘Betaal uw kijk- en luistergeld niet meer!’ Met bijgesloten het opzeggingsformulier. Was getekend: uw premier.
Geachte Groene,
Tijdens het programma Anno Zero van Michele Santoro werd Vittorio Feltri geinterviewd. Feltri is hoofdredacteur van il Giornale, de krant van de familie Berlusconi. En er werden vragen gesteld over de artikelen van il Giornale en over de hoofdredacteur van Avvenire, de krant van het vaticaan en katholiek Italie. Naar aanleiding van deze artikelen verliet Dino Boffo Avvenire. Tijdens het interview valt een beeld van Mussoloni te zien in het kantoor van de hoofdredacteur van Il Giornale:
http://www.youtube.com/watch?v=tYn-Tz5A4wU
Vriendelijke groeten uit Milaan,
Leon Pieterse
huh... good thoughts :))