Tony Judt

06812189
    • 25-08-2010 'De vrije markt lijkt op Britney Spears'gratisKunst en publiek Tony Judt CHRIS KEULEMANSVolgens Tony Judt, de onlangs overleden beschermheer van de verzorgingsstaat, kan een betere samenleving niet zonder gevoel voor stijl en schoonheid. Ook dáár ligt een taak voor de overheid. Cultuurbeleid begint met liefde voor kunst. AAN HET DINER op vrijdagavond 7 mei, in het presidential penthouse van New York University, met uitzicht over Washington Square, ging het over de binnendruppelende uitslagen van de Britse verkiezingen, de voordelen van Kindle boven iPad en de mogelijke opvolgers van Tony Judt als directeur van het Remarque Institute.Judt zelf was er niet bij. Thuis, een paar verdiepingen lager in hetzelfde gebouw, lag hij bij te komen van het zoveelste ziekenhuisbezoek. Hij en zijn vrouw Jennifer Homans hadden ons hier uitgenodigd voor een informele tweedaagse over cultuurbeleid in Europa en de Verenigde Staten. Zijn afwezigheid drukte de stemming, zoals de hele bijeenkomst toch al geleden had onder het gemis van zijn erudiete, stuwende gespreksleiding. Jennifer
    • 16-06-2010'Het gaat niet alleen om armoedebestrijding'gratisManifest voor een nieuwe politiek Pierre Rosanvallon (slot)MARIJN KRUKVan Pierre Rosanvallon mag de sociaal-democratie best vanuit de markt denken, zolang de overheid maar 'bewaker van het publieke leven' blijft. Het voorkomen van getto's is belangrijker dan het beheren van het elektriciteitsnetwerk. PIERRE ROSANVALLON is een hoogleraar met een missie. Dat blijkt al uit het routineuze gebaar waarmee hij aan het einde van het interview een boekenlegger in de handen van zijn ondervrager weet te stoppen, als ware het een traktaat van de vakbond waar hij zijn carrière begin jaren zeventig begon. De boekenlegger verwijst naar de website van La République des idées, de 'intellectuele werkplaats' waarmee Rosanvallon sinds 2002 het intellectuele debat in Frankrijk probeert te stimuleren. Dat is nodig meent hij, want in een tijd dat de sociaal-democratie onder druk staat, is er behoefte aan een nieuwe filosofie van gelijkheid en een nieuw universalisme.Vaststellen dat de sociaal-democratie onder de invloed van het marktfundamentalisme wordt bedreigd, zoals Tonyreageer
    • 02-06-2010‘Wij leven heel ons leven fout’gratisVerkiezingen Manifest voor een nieuwe politiek (5) Aart Brouwer & Xandra SchutteNaarmate de verkiezingsdag nadert lijkt het boek Ill Fares the Land van Tony Judt alleen maar actueler te worden. Drie doorgewinterde sociaal-democraten en een links-liberale vrijdenkster laten hun licht schijnen over zijn stellingen. Verkeert de verzorgingsstaat in een fatale crisis? Zo nee, hoe vinden we dan een nieuwe vorm voor het oude ideaal? 'De directeur van het Centraal Planbureau was zojuist op tv’, zegt een geërgerde René Cuperus bij binnenkomst: ‘Coen Teulings velt het laatste oordeel over de verkiezingsprogramma’s, live en direct, alsof hij de Allesbepalende Opperrekenmeester van het land is. In geen enkel ander land laten politiek en democratie zich zo muilkorven door de schijnwereld van economische rekenmodellen. Nergens wordt live op tv getoond hoe de politiek zich laat disciplineren door de technocratie, door economen die ondanks de kredietcrisis schaamteloos arrogant zijn gebleven.’ Als cultuurhistoricus is Cuperus onderzoeker bij de Wiardi Beckman Stichting. Hij schreef onder meer De
    • 19-05-2010Tijd voor intellectuele revolutiegratisManifest voor een nieuwe politiek (3) Fareed ZakariaMars van GrunsvenVolgens Fareed Zakaria heeft de sociaal-democratie in het Westen haar belangrijkste doelen bereikt. Dat betekent niet dat hij geen belangrijke rol meer ziet voor de stroming. IN ZIJN ESSAYS en columns in Foreign Affairs en Newsweek, waarvan hij hoofdredacteur van de internationale edities is, offreert Fareed Zakaria scherpe en verhelderende analyses - zonder ooit nadrukkelijk de kant van enige ideologie te kiezen. Zo schreef hij in 2008 dat de opkomst van het conservatisme begin jaren tachtig logisch was omdat die stroming op dat moment de noodzakelijke oplossingen aandroeg, maar verklaarde hij zichzelf geenszins conservatief. In datzelfde jaar steunde hij Barack Obama's kandidatuur, zonder zichzelf als liberal te bestempelen. Ook als gastheer van het cnn-programma Fareed Zakaria GPS, waarin hij met zijn gasten net zo makkelijk de Amerikaanse politiek als het Midden-Oosten bespreekt, houdt hij het midden. Leg hem echter Tony Judts nieuwe boek Ill Fares the Land voor en Zakaria
    • 04-05-2010Manifest voor een nieuwe politiekgratisEssay Het land is moe Tony JudtDe westerse welvaartsstaat brokkelt verder af. Door de kritiekloze bewondering voor de onbegrensde vrije markt en de minachting voor de publieke sector nemen de verschillen tussen arm en rijk toe. Het wordt tijd om een nieuwe politieke taal te ontwikkelen. Er is iets fundamenteel mis met de manier waarop wij vandaag de dag leven. Dertig jaar lang hebben we de jacht op materieel eigenbelang als een deugd beschouwd; die jacht is tegenwoordig zelfs het laatste restant van ons gevoel voor een collectieve zaak. We weten wat dingen kosten, maar we hebben geen idee wat ze waard zijn. Van een rechterlijk oordeel of een juridische stap vragen we ons niet meer af of die terecht, eerlijk, rechtvaardig of juist is, en al helemaal niet of die zal bijdragen aan de totstandkoming van een betere maatschappij of een betere wereld. Hoe moeilijk de antwoorden soms ook konden zijn, ooit waren dat dé
    • 04-05-2010'De verzorgingsstaat is niet vanzelfsprekend'gratisFelix Rottenberg over Tony JudtAart BrouwerTony Judt verwijt progressieven dat ze het privatiseringsdenken te weinig bestreden. Volgens oud-PvdA-voorzitter Felix Rottenberg komt dat door de babyboomgeneratie, die te veel met zichzelf bezig was. 'Waarom zijn mensen als Tony Judt zo dun gezaaid?' zucht Felix Rottenberg. 'Veel academici zijn tegenwoordig zo beperkt in hun blikveld doordat ze geen academische vrijheid krijgen. Ze moeten een eigen specialistische niche bedienen en hebben daarbuiten nauwelijks maatschappelijk relevante kennis of ideeën, laat staan dat ze een bezielende rol spelen in de publieke sfeer. Judt is een van de weinigen die nog over de wil en het overzicht beschikken om de hedendaagse politiek van repliek te dienen.'Felix Rottenberg, de voormalige voorzitter van de Partij van de Arbeid, ontmoette de schrijver van Ill Fares the Land onlangs op een conferentie in New York, waarvoor hij samen met vijftien andere progressieve academici en commentatoren was uitgenodigd: 'Het was ontroerend maar vooral indrukwekkend om tereageer
    • 11-08-2010Tony Judt 2 januari 1948 - 6 augustus 2010gratisBuitenlandCASPER THOMASWe zijn verleerd over de moraal van politiek te spreken, vond historicus Tony Judt. 'We weten wat dingen kosten, maar we hebben geen idee wat ze waard zijn.' ER BESTAAN GROFWEG twee soorten publieke intellectuelen. De ene soort is strijdlustig, ideologisch en gericht op polemiek. Het zijn bovengemiddeld vaak Fransen, het type Sartre of Raymond Aron. Het andere type is koeler, afstandelijker en meer analytisch. Denkers als Jürgen Habermas of Simon Schama; meer thuis in de studeerkamer dan op de barricade.   Voor Tony Judt geldt dat hij een voorbeeld is van beide soorten. Hij was gevierd wetenschapper en aanjager van het publieke debat in gelijke mate. Hij wist al vroeg dat hij zijn leven wilde besteden aan de geschiedwetenschap. Op zijn twaalfde rekende hij uit hoe snel hij de benodigde diploma's kon halen. Zijn magnum opus was Na de oorlog: Een geschiedenis van Europa na 1945, waarin hij beschrijft hoe2 reacties
    • 10-06-2010De nostalgie van de wanhoopgratisEssay Manifest voor een nieuwe politiek (6)EWALD ENGELENDe beschermende verzorgingsstaten van Europa hebben verveelde en verwende samenlevingen opgeleverd. Anders dan China, India en Brazilië, met een toekomst van ongekende mogelijkheden. Pleidooi voor de staat als ballenbreker. TONY JUDT IS VAN 1948 en heeft een pesthekel aan zijn generatiegenoten. Ik ben van 1963 en heb een pesthekel aan zijn generatie. Zelfingenomen zondagskinderen, arrogant en morele superioriteit veinzend, hebben de babyboomers onder het mom van vooruitgang, bevrijding en verheffing vooral voor zichzelf gezorgd. De mooiste baantjes in de journalistiek, de kunst- en cultuursector, de reclame-industrie en in Academia, de fraaiste huizen, de beste arbeidsvoorwaarden, de zekerste pensioenen en het indrukwekkendste historische ego hebben zij zich vanaf de jaren zeventig toegeëigend. Het ergerlijkst is dat de babyboomers dit als eigen verdienste zien en niet als historisch toeval. De uitbouw van de omvattende verzorgingsstaat in de jaren zestig en zeventig creëerde talloze mogelijkheden voor een beter geschoolde generatie om verschillende
    • 26-05-2010'We zullen ons brood moeten verdienen'gratisManifest voor een nieuwe politiek (4) Piet Hein DonnerAUKJE VAN ROESSELVolgens Piet Hein Donner hoeven we niet toe naar een nieuwe politieke orde. 'Eigenlijk moeten we terug naar de oud-katholieke, economische leer die zegt dat we alle eigendom in bruikleen hebben.' Op de vraag of de wereld als gevolg van de economische crisis toe is aan een nieuwe economische orde, zoals de Amerikaanse hoogleraar Europese geschiedenis Tony Judt in zijn nieuwste boek bepleit, antwoordt Piet Hein Donner vlot: 'Die roep om een nieuwe economische orde komt elke keer weer. Ze berust op de marxistische gedachte dat je de mens kunt veranderen door de economische orde te veranderen.' Dat de mens zich op die manier laat veranderen, daar gelooft de cda-minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid echter niet in.Hij vraagt zich ook af wat mensen die pleiten voor een nieuwe economische orde precies bedoelen: 'Twintig jaar geleden bij de val van de Muur was er ook sprake van een nieuwe economischereageer
    • 12-05-2010'Stem kapitalistisch en u hebt recht op rijkdom'gratisManifest voor een nieuwe politiek De Franse oud-premier Michel RocardMarijn KrukDe sociaal-democratie van morgen moet een antwoord op het obsessieve winstbejag formuleren. En handen en voeten geven aan het idee dat waardigheid zich niet uitdrukt in geld. Parijs - 'Ik heb een strijd verloren', zegt Michel Rocard enigszins gelaten. 'Gedurende mijn hele politieke leven heb ik consequent gesproken over l'État de bien-être en niet over l'État providence, zoals dat in Frankrijk gebruikelijk is. Het woord "providence" veronderstelt dat zo'n staat uit de hemel komt vallen en dat het volstaat te bidden. Maar dat is dodelijk! Een welvaartsstaat is door mensenhanden gemaakt en wordt daar ook door afgebroken als je niet oppast.' De linguïstische coup d'état van Rocard redde het niet. Het bleef l'État providence en dat, zo zal tijdens het gesprek blijken, zegt veel over de positie van de sociaal-democratie in Frankrijk.Le Parrain (de peetvader), wordt Rocard in Frankrijk genoemd. Niet zozeer vanwege de donkere maatpakken die hij draagt of
    • 04-05-2010De beproevingen van Tony JudtProfiel van een controversieel historicusEvan R. GoldsteinHoogleraar Europese geschiedenis Tony Judt (1948) heeft ook buiten de academische wereld lof - én kritiek - gekregen, met name door zijn ideeën over Israël en het Midden-Oosten. Ook al houdt de ziekte ALS hem gevangen, de historicus blijft uitgesproken. Op een maandagavond in oktober verscheen de historicus Tony Judt op het toneel in het Jack H. Skirball Center for the Performing Arts, in Greenwich Village (New York). 'Ik hoop dat u het mij niet kwalijk neemt als ik allereerst de olifant afschiet die hier in de zaal staat', zei hij, gezeten in een elektrische rolstoel, gewikkeld in een zwarte deken, met een B-Pap-ademapparaat aan zijn neus. 'Zoals u kunt zien', vervolgde hij, met een gruizige en vermoeide stem, 'ben ik vanaf mijn nek verlamd en gebruik ik deze belachelijk uitziende buis op mijn gezicht om te ademen.' Iets meer dan een jaar geleden werd bij Judt een progressieve variant
    • 23-05-2008De vergeten twintigste eeuwgratisHET GEVAAR VAN MONUMENTALE GESCHIEDENIS CASPER THOMASWe dwepen met het verleden, maar kennen onze recente geschiedenis niet. Triomfantelijk hebben we de twintigste eeuw achter ons gelaten. Ten onrechte, volgens historicus Tony Judt. In het Engelse stadje Wigan, beroemd door George Orwells boek The Road to Wigan Pier (1937), kan een bezoek worden gebracht aan de Wigan-pier. Er is ook een ‘the way we were Museum’ en een George Orwell-pub. Het lijkt een fijn staaltje Engelse nostalgie, maar het Wigan van George Orwell hád helemaal geen pier. Er was een kolensteiger die zo heette, en die werd in 1929 afgebroken om het metaal ervan te verkopen. Juist die anekdote illustreerde voor Orwell de treurigheid in het industriële noorden van Engeland. De bijbehorende pub is ook nooit door Orwell bezocht. Deze werd gebouwd in de jaren tachtig van de vorige eeuw. De verhaspeling van de geschiedenis in Wigan laat zien hoezeer de twintigste eeuw, nog maar amper voorbij,
Meest_gelezen