In een pamflettistisch verhaal over de clichés die worden rondgebazuind over onze generatie, vergaten ze voor het gemak dat ze dezelfde clichés hanteerden als in alle voorgaande kloven. De overvloed van generatietyperingen komen mij ook de neus uit, van de confettigeneratie tot aan de grenzeloze generatie, clichés stapelen zich op als een toren van Babel, maar de jonge auteurs moeten dan ook de hand in eigen boezem steken. Het is vrij ironisch dat de generatiekloof wordt gebagatelliseerd en betiteld als simplificering - dit is namelijk precies mijn kritiek op de twee auteurs. Ik denk dat bijna elke analyse van een kloof een geconstrueerde was, in plaats van een daadwerkelijke splijtzwam in de maatschappij. Een kloof heeft altijd de implicatie dat 'wij' tegenover 'zij' staan. Omdat ik links, katholiek opgevoed en een man ben, betekent dat nog niet dat ik steeds aan die kant van de kloof sta. Integendeel. Amartya Sen verwoordt dit mooi: iedereen heeft meerdere identiteiten, door die in hokjes te plaatsen ontneem je mensen hun individualiteit.

Het spreken over kloven in de maatschappij is zelfs eerder destructief dan constructief. Generaliseren is het adagium om de kloof in stand te houden, nuance wordt niet beschouwd als bruggenbouwer maar als bedreiging voor de mythe van de kloof. En dit is een van de grootste hedendaagse problemen: politici, journalisten, schrijvers en andere opiniemakers die de steeds complexer wordende wereld niet verduidelijken maar simplificeren. In plaats van de complexe problemen van multiculturalisme, democratisch tekort, armoede en milieu helder te analyseren en overzichtelijk te maken, wordt het probleem gesimplificeerd tot een verdeling in twee kampen; wij tegen zij. Dit kan polariserend werken en daar zouden de talentvolle auteurs van De Kloof een editie van De Kloof over moeten schrijven.

MAURITS RADE