"Let's face it: where would we be without them?" De baas van de hoofdpersoon uit de film Revolutionary Road draait er niet omheen: mannen kunnen alleen aan hun loopbaan werken, zolang vrouwen de rest van het leven draaiende houden. In 1955, het jaar waarin de film speelt, was die loopbaan geen keuze, maar een onontkoombare verantwoordelijkheid: hij was nodig om het gezin te onderhouden en beschermen. Op die rol werden mannen op voorbereid door hun vaders.

Ergens in de jaren zestig is het mis gegaan: mannen waren niet langer nodig om het gezin te onderhouden. Eerst verviel hiervoor het culturele argument, later ook het economische. Dit alles is al beschreven in het indrukwekkende Stiffed van Susan Faludi uit 1999.

Mannen hebben daarna nooit meer hun draai gevonden. Het gezin als basiseenheid in de samenleving is een minderheid geworden. Kinderen groeien daarom steeds vaker op met alleen de moeder als rolmodel: hardwerkend, zorgend, opvoedend. De man als opvoeder is helaas nog steeds een sissy, en valt buiten de orde. Bij gebrek aan rolmodellen weten mannen niet hoe ze zich zouden moeten ontwikkelen door concentratie, empathie en samenwerking, in plaats van door de strijd, vriendjespolitiek, en het uiterlijk vertoon die horen bij de mythe van de 'mannelijke verantwoordelijkheid'.

De hoofdpersoon in Revolutionary Road wordt door de ontwikkelingen tot een rol als opvoeder gedwongen en ziet zijn glanzende carrière verpulveren. Het loopt slecht met hem af. Hadden mannen toen positiever gestaan tegenover een meer aanwezige rol van de man in het gezin, dan hadden ze wellicht nu minder in het verdomhoekje gezeten.

Hartger Wassink

Nijmegen