Er zijn economen die nu beweren dat ze hebben gewaarschuwd, maar blijkbaar schreeuwden zij zo zacht dat niemand het hoorde.
   De archeologen hebben krediet verspeeld door types als Zahi Hawass niet de mond te snoeren.
   Ab Klink waarschuwde namens de Nederlandse geneeskundigen tegen een ziekte die maar niet de catastrofe wilde worden waarvoor de artsen waarschuwden.
   Wetenschappelijke informatie bereikt de samenleving niet of blijkt onjuist, en dan heb ik het nog niet eens over Climategate.
   Ik trek het vakmanschap van de betrokkenen en de kwaliteit van hun onderzoeksresultaten niet in twijfel. Wel de wijze waarop ze resultaten presenteren. De geloofwaardigheid van de wetenschap ligt aan gruzelementen en de geleerden hebben daar willens en wetens op aangestuurd door onvoldoende te populariseren. Toen ik in een van de stukjes van Sciencepalooza - waarom alleen bèta's overigens? - las dat jonge geleerden vonden dat ze wel tien procent van hun tijd aan publieksvoorlichting moesten besteden, heb ik, om zoveel maatschappelijke betrokkenheid, waarachtig een traantje weggepinkt.
   We hoeven ons, anders dan Casper Thomas denkt, geen zorgen meer te maken om de universiteiten. Ze zijn inmiddels irrelevant. Hun onderzoeksresultaten worden, ten onrechte maar niet zonder dat de onderzoekers het over zich hebben afgeroepen, genegeerd. We moeten opnieuw beginnen.
   Welke kennis heeft de samenleving nodig, hoe leiden we geleerden op die niet hun instelling of hun portemonnee maar de maatschappij dienen?
   Misschien is er in de toekomst nog ruimte voor de universiteit, maar dat mag niet het uitgangspunt zijn van de discussie, hooguit een uitkomst. We moeten het niet meer hebben over de belangen van de universiteiten, maar over die van de samenleving. Hoe krijgt zij de wetenschappelijke kennis die zij nodig heeft?
   Die discussie wordt het best gevoerd door niet langer te luisteren naar academici voor wie het populariseren een nevenactiviteit is. Er zijn popularisatoren - denk aan wetenschapsjournalisten - die spreken met meer kennis van zaken.
G. HOFMEIJER, Amsterdam