Zoek_in_het_archief
Historisch_archief
Eerste_groene_1877

Bekijk ook het Historisch archief

In het historisch archief vindt u in facsimile de eerste 64 volledige jaargangen van De Groene, van 1877 tot en met 1940.

 
Zoekresultaat
  • 15-08-2008Bevroren kwestiesgratisHoofdcommentaarCASPER THOMAS & KOEN KLEIJNReageer onlineHet eerste slachtoffer van de Georgische crisis is de geloofwaardigheid van de president, Mikhail Saakasjvili. In de ernstig overspannen situatie in de Kaukasus waande hij zich sterk genoeg om – terwijl Poetin en Bush gebroederlijk in Peking op de olympische tribune zaten – een drieste zet te doen en gewapenderhand de controle over Zuid-Ossetië naar zich toe te trekken. Saakasjvili heeft wellicht gedacht dat een Russische respons zijn positie als aspirant-Navo-lid alleen maar kon verbeteren. Tegenover de BBC meldde hij fier dat op onontplofte Russische bommen ‘Deze is voor de Navo!’ geschreven stond. De Russische agressie was, kennelijk, een zaak die ons allemaal betrof. Dat was een stap te ver.Het is duidelijk dat Rusland de laatste jaren niet terugschrikt voor ouderwets wapengekletter. Het is ook duidelijk dat het huidige bewind de uitbreiding van westerse invloed in de voormalige sovjet-invloedssfeer met groeiende onrust aanziet, zeker als die de vorm krijgt
  • 06-06-2008Comfort zonegratisHoofdcommentaarKOEN KLEIJN Reageer onlineDe vorige minister van Emancipatiezaken, De Geus, verklaarde dat de emancipatie van de vrouw wel zo ongeveer was voltooid – althans, de emancipatie van de autochtone vrouw. Kinderopvang was ‘heel vanzelfsprekend’ geworden, het emancipatieproces was ‘niet te stoppen’, ‘vrouwen zullen meer gaan werken en ze zullen aan de top komen’, aldus De Geus. Het departement kon wel worden opgeheven.Quod non. Zijn opvolger, minister Plasterk van OCW, verklaarde vorige week ernaar te streven dat in 2011 een kwart van alle topambtenaren vrouw is.Een kwart. Dat is vast heel ambitieus, en toch klinkt het mager. Plasterk verbond zich daarbij aan de missie van de Taskforce Vrouwen naar de Top, aangevoerd door oud-minister Sybilla Dekker, die zich gaat inzetten voor ‘beeldvorming, infrastructurele maatregelen en informatievoorziening’. Een vijftigtal werkgevers tekende een contract, waarmee ze zichzelf verplichten een bepaald percentage vrouw tot het topmanagment toe te laten. Zij hoefden niet te zeggen welk percentage.Je
  • 07-05-2008StagnatiegratisHoofdcommentaarKoen KleijnReageer onlineWeinig dingen maken zo moedeloos als een persconferentie van Condoleezza Rice over het Israëlisch-Palestijnse conflict. Jaren van verwaarlozing en een vrijwel volledig gebrek aan commitment moet zij doen vergeten met halfslachtig optimistische statements: ‘The President thinks: the time for a Palestinian State is now’. Dat dacht The President in 2001 ook al. Rice merkt daarbij ferm op dat de uitbreiding van Israëlische nederzettingen op de Westoever ‘problematisch’ genoemd moet worden. De Israëlische minister zegt vervolgens dat er geen nieuwe nederzettingen worden gebouwd, en dat de Israëlische regering ‘geen verborgen agenda heeft’. En dan reist Rice door naar Ramallah, om hetzelfde riedeltje af te steken, en dan ontmoeten de heren Abbas en Olmert mekaar nog eens apart aan de lunch, en dan vertrekt Rice. Vervolgens gebeurt er niets. Of bijna niets. Neem zoiets overzichtelijks als de checkpoints, de controleposten van het Israëlische leger die het dagelijkse leven op de Westoever
  • 02-05-2008De optimistgratisHoofdcommentaarKoen KleijnReageer onlineNa 1968 is alles slechter geworden. Amerikaanse presidenten bleken leugenaars en schoften. Popmuziek werd commerciële troep. Wielrenners bleken doping te slikken. Arbeiders werden lid van de Tros en wilden een eigen huis, op een woonerf, niet in een commune. De Bijlmer verpauperde, Joop den Uyl stierf. En niemand geloofde meer in iets. Dat kon ook niet, natuurlijk. Zelfs de allergrootste enthousiasteling met het allerminimaalste verstand begreep dat het onmogelijk was geworden jezelf nog maoïst te noemen. Dat kon in de Parijse euforie, misschien, maar daarna niet meer. Bij bosjes hebben de communisten en andere idealisten zich later verontschuldigd voor hun grote mond. Zij waren tot inkeer gekomen. Niet zij waren fout, natuurlijk – ze waren misleid, door de foute ideologie, de foute ideologen en door hun jeugdig enthousiasme. Wat restte was de grote matheid van het midden, of de radicale franje van het extreme. Wat er aan geloof had
  • 31-07-2007De dood van de art-housefilmgratisIngmar Bergman 1918-2007
    (Michelangelo Antonioni 1912-2007)    KOEN KLEIJN