11

Jaargang 119, Nr. 11

In deze editie

Redactioneel

Dichters&Denkers

Dichters & Denkers

Een kras in het spiegelglas

I. A. Boenin, Verzamelde werken, deel 1. Vertaald uit het Russisch door Margriet Berg en Marja Wiebes. Uitgeverij G. A. van Oorschot, 613 blz., f95,-. De jury - Graa Boomsma, Yves van Kempen, Xandra Schutte en Jacq Vogelaar - koos deze keer Boenins Verzamelde werken tot Groene-Boek van de Maand. De andere mededingers waren: Vladimir Nabokov, Gebroken schild (uitg. Bezige Bij, 235 blz., f49,90): ‘Een virtuoos geschreven antipolitieke roman voor democratie, dat wil zeggen het individualistisch bewustzijn als “het enige echte in de wereld dat bestaat en dat het grootste mysterie is”.’ H. C. ten Berge, De honkvaste reiziger (uitg. Meulenhoff, 131 blz., f32,90): ‘Niet in de schijnwerpers van een zichzelf overschreeuwende wereld, maar in de stilte van de ambachtelijke werkplaats komt werkelijke vernieuwing tot stand. Dat is het thema dat Ten Berge uitwerkt in de 55 korte essays die dit logboek rijk is. Ze zijn geestig en met overtuigingskracht geschreven en ze getuigen van de veerkracht van de auteur.’ Tahar Ben Jelloun, Een gebroken man (vertaald door Maria Noordman, uitg. De Geus, 169 blz., f37,90): ‘Geinspireerd op de roman Corruptie van Pramoedya Ananta Toer schreef Ben Jelloun een verontrustend en komisch boek over een rechtschapen man die steekpenningen aanneemt.’ ALS IEMAND NOG eens een nieuwe geschiedenis van het geheugen schrijft, zal hij zeker een apart hoofdstuk moeten wijden aan de vorige eeuwwisseling. Vooral in de literatuur heeft zich toen, alleen al in het genre jeugdherinnering, een beslissende wending voltrokken en dat heeft ongetwijfeld te maken gehad met het door velen gedeelde gevoel dat er definitief een periode werd afgesloten. Die omslag kon als verval worden betreurd of juist als begin van iets nieuws begroet. Voor het verschil staan de namen van Maxim Gorki en Ivan Boenin, een des te sprekender contrast omdat Boenin tussen 1903 en 1912 regelmatig aan Gorki’s volksopvoedkundige literaire almanak heeft meegewerkt. In 1917 scheidden zich hun wegen voorgoed, Gorki’s Mijn jeugd is van die tijd.

Jacq Vogelaar, 15 maart 1995