8

Jaargang 121, Nr. 8

In deze editie

Dichters&Denkers

Dichters & Denkers

Eeuwige woede andreas burnier

In haar nieuwste roman, ‘De wereld is van glas’, durft Andreas Burnier het na jaren dan toch aan haar joodse identiteit te exploreren. Hoewel ze zich deemoedig tot een rabbi wendt die haar moet helpen, is ook weer de gedreven woede aanwezig die haar oeuvre zo kenmerkt. Andreas Burnier, De wereld is van glas. Uitg. Meulenhoff, 240 blz., 339,90. Vroeger werk van Andreas Burnier verscheen bij uitgeverij Querido. WAAROM BEN IK toch nog steeds zo woedend, vraagt Andreas Burnier in haar nieuwste roman De wereld is van glas aan een ‘lieve, onbekende Rabbi’. Vanaf de eerste bladzijde is het duidelijk: hier wordt de balans van dertig jaar schrijverschap opgemaakt. Het faillissement wordt al vrij snel uitgesproken. In geen van mijn boeken, schrijft Burnier aan de Rabbi, is het gelukt in de juiste vorm te zeggen wat ik eigenlijk had willen uitdrukken. ‘Het’ is ongezegd gebleven. Waarschijnlijk komt dit juist door die eeuwige woede, redeneert ze. Hoe kun je anderen iets troostends bieden, iets vermakelijks desnoods, als je zelf vastzit in een razernij over alle lelijkheid en kwaadaardigheid in de wereld en het lijden dat daaruit voortkomt? Lieve Rabbi, kunt u mij alstublieft helpen? Of is het hoogmoedig iets voor anderen te willen betekenen? Is het neurotisch om te zoeken naar het ware, schone en goede? Om haar kwellingen voor hem aanschouwelijk te maken, legt de schrijfster de Rabbi fragmenten voor van de roman waaraan ze al een aantal jaren werkt.

Marja Pruis, 19 februari 1997