3

Jaargang 123, Nr. 3

In deze editie

Redactioneel

Dichters&Denkers

Rubriek

Liever per post toneel

Sommige kunstwerken creëren hun eigen cliché. In het toneel gebeurt dat vaak omdat de tekst heel erg vaak wordt gespeeld. Zodat de geur van ‘dit is een klassieker’ in de kleren van de acteurs komt te hangen. Daar is moeilijk tegenop te spelen. Tenzij de regisseur zijn spelers kan motiveren tot een frisse interpretatie, die recente interpretaties even doen verbleken. Theu Boermans, artistiek leider en huisregisseur van het mateloos populaire toneelspelersgezelschap De Trust, doet een gooi. Zijn versie van Anton Tsjechovs De kersentuin probeert fris te lijken. Boermans wil, net als in zijn enscenering van Drie zusters, een paar seizoenen geleden bij De Trust gemaakt, klaarblijkelijk een traditie in ere herstellen. De Trust-acteurs vroegen zich bij die regie van Drie zusters al af: kán dit nog wel? En ja: die voorstelling - in een zwarte doos - kon wel degelijk. Het leek een onderzoek naar de houdbaarheid van de klassieke naturalistische speelstijlen (uit de jaren vijftig en zestig), gepresenteerd als een opgeschud bed voor het publiek van de jaren negentig. Het leverde een memorabele voorstelling op. Alsof we als toeschouwers even mochten terugkijken in de Nederlandse theatergeschiedenis, en tegelijkertijd erbij mochten zijn op het moment dat een club jonge acteurs een klassieker als het ware opnieuw had gelezen en als nieuw had geïnterpreteerd. Dat was mooi, omdat de manier van spelen van het traditionele grote-zaaltoneel zonder gêne naar het vlakke-vloertheater was getransformeerd.

Loek Zonneveld, 20 januari 1999