49

Jaargang 123, Nr. 49

In deze editie

Het volk feest

Ik zag flarden van een verslag van het huwelijk van prins Filip en jonkvrouw Mathilde in een winkelcentrum in Antwerpen. De Sint zat op zijn troon, een koor hippe Zwarte Pieten danste zich gelukkig op een stoombootdreun en televisiemonitors toonden ondertussen geluidloos de plechtigheid en het feest. Het was een doordeweekse familie die we zagen, een huwelijk zoals er ongetwijfeld elk weekeinde een paar dozijn wordt ingehuldigd, een spiegelbeeld voor dit land en zijn volk. Het feit dat het commentaar van het televisieverslag als hinderlijk werd ervaren voor de Sint-special, opende evenwel een heel veld van mogelijkheden. In plaats van de stem van een half verveelde, half geile televisiecommentator hoorde ik nu iemand achteloos informeren naar de Bekende Vlaming die de hand van de bruid schudde (de man kreeg prompt van alle kanten antwoord), pikte ik een veel leuker commentaar op over het bruidskleed van jonkvrouw Mathilde dan de sufgekauwde shit die de maandagedities van de meeste dagbladen zou overwoekeren en moest ik samen met het kleine groepje rond mij vaststellen dat je de blik toch nogal snel afwendde. Eenmaal buiten de huiskamer (en zonder het gruwelijk eentonige commentaar dat vreemd verslavend werkt) heb je het snel gehad met zo'n media-event. De Zwarte Pieten stonden na te hijgen, de kinderen vormden gedisciplineerd een rij en de Sint wilde weten wie er braaf was geweest en wat de cadeautips waren. Het volk keek vertederd toe. Alles fake en tegelijk alles echt. Maar vertel het niet voort aan de kinderen.

Jeroen Olyslaegers, 8 december 1999

Dichters&Denkers