13. hoogtevrees

‘He, dat is toevallig!’ David, die net aandachtig de etalage van een erotische boetiek bestudeerde, kon de stem niet direct thuisbrengen. Jong, vrolijk, meisjesachtig. Snel draaide hij zich om. Aha. Rianne. Ze hadden ooit samen bij de Maandagkrant gewerkt, een tot mislukken gedoemd project waar hij te veel energie in had gestoken. Ze zag er goed uit, al was haar kapsel nogal jongensachtig. Naast haar stonden twee opgeschoten pubers met petten.

‘Zijn die van jou?’ vroeg hij verbaasd. Ze lachte. 'Nee hoor, zo snel gaat dat niet. Dit zijn mijn neefjes, Frans en Zip.’ Even dacht David dat ze 'geef meneer eens een handje’ zou gaan zeggen, maar de jongens keken hem aan en kauwden onbewogen door. 'Schrijf je nog?’ vroeg hij. 'Nou…’ zei Rianne, 'Ik zit nu meer in marketing. En jij?’ Hij voelde zich altijd beledigd als iemand dat vroeg. Lazen ze hem dan niet? 'Ik wel’, zei hij. Hij maakte aanstalten om afscheid te nemen, maar ze viel hem in de rede. 'Heb je misschien zin om mee te gaan naar de kermis? He toe, ik heb echt behoefte aan een andere volwassene. Zelf durf ik zo weinig.’ David haalde zijn schouders op. Hij had toch niets beters te doen.
Een ongelooflijke herrie kwam hen vanaf het Museumplein tegemoet. David keek schuin opzij naar Rianne, die onbevangen naast hem liep. Haar borsten dansten frank en vrij onder de zilveren bodystocking. Misschien was er toch nog leven na Zuster Nauta. Frans en Zip verdwenen onmiddellijk in het spookhuis. David kocht een suikerspin voor Rianne, en keek afwezig hoe ze haar tanden in de roze massa zette. 'Hoe oud zijn die jongens eigenlijk?’ 'Elf en twaalf. Zeg David …’ Ze aarzelde. 'Zou jij misschien met ze in het reuzenrad willen gaan? Ik heb het beloofd maar ik ben zo'n schijtlijster.’ Ze keek hem haast smekend aan. Plotseling kreeg hij het idee dat haar ogen iets beloofden als hij toegaf. 'Okee’, zei hij. Hoe lang geleden was hij voor het laatst op de kermis geweest? Minstens tien jaar. Met Emma, zijn ex-echtgenote. Toen had hij alles leuk gevonden.
Vol zelfvertrouwen stapte hij in het bakje met de neefjes. 'Kom maar mee met oom David, jongens.’ Hij voelde zich net Donald Duck. Zodra het rad zich in beweging zette, sloeg het toe. Hij werd overvallen door een soort duizeligheid. Toen ze hoger kwamen, kreeg de wind vrij spel en het bakje begon te schommelen. David kneep in de stang bij zijn stoel. Zweet parelde op zijn voorhoofd.
Frans en Zip hadden nergens last van. Vrolijk begonnen ze het bakje rond te draaien. David verstijfde. 'Doe maar niet jongens’, zei hij met op elkaar geklemde kaken. 'Hij is bang’, zei Frans minachtend tegen zijn jongere broertje. 'Kijk! Daar staat tante Rianne.’ Ze zwaaiden naar het poppetje beneden. Het bakje bewoog. David werd gegrepen door een gigantische angst. Hij was bang voor iets in zijn binnenste dat hem bijna dwong om uit te stappen en zich in de diepte te storten. Te pletter op het plein.