15. de antifa

‘Als kind las ik in Het einde van Dachau precies hoe het was. Hoe de Duitsers een jood dwongen om een andere jood de strop om te leggen. Hoe ze andere joden dwongen om het touw omhoog te trekken. Totdat het gespartel ophield. Dat ben ik nooit vergeten.

Het is ook de taak van een antifascist: niet vergeten en precies vertellen wat de fascisten willen. Want ze zijn georganiseerder dan je denkt. Je kunt ze niet meer afschilderen als een stuk of wat onderling verdeelde zwakhoofdigen. Echte criminelen zitten erbij. Gevaarlijke sadisten die mijn verstandelijk gehandicapte broertje met liefde naar de andere wereld zouden helpen. Ik wil dan ook niet in discussie gaan met die mensen. Een echte hard core-nazi valt toch niet te overtuigen.
Je moet ze ook niet onderschatten. De plannen om de CP'86 om te vormen tot een ordedienst van de CD, zijn in een vergevorderd stadium. Het is een groot organisme met allerlei dwarsverbindingen naar buitenlandse fascistische organisaties. Sinds kort hebben ze zelfs hun eigen inlichtingendienst: de Odin. Die maakt foto’s van ons, verzamelt onze blaadjes en zoekt uit wie wij zijn en waar we wonen. Die gegevens publiceren ze dan in hun krantjes, die weer bestudeerd worden door ons. In feite bespioneren we dus elkaar, met als verschil dat zij nergens voor terugdeinzen.
Vandaar dat ik erg moet oppassen met wat ik zeg. Iedere flinter informatie die ik loslaat, kan ze op het spoor zetten van mij en mijn familie. Dat betekent ook dat meelopen met demo’s voor mij taboe is. Daar wordt door beide kanten druk gefotografeerd, met alle gevolgen van dien. Er zijn al genoeg antifa’s met de dood bedreigd.
Bovendien heb ik een geweldige hekel aan geweld. Helaas zitten er ook bij ons een paar mensen die alleen demonstreren om de kick van een vechtpartij. Levensgevaarlijk, want wie op zoek is naar kicks heeft steeds zwaardere kicks nodig. Die types die alleen met ons meedoen om de sensatie, die zou ik zo uit de beweging trappen.
Mijn eigen taak ligt in het onderzoek. Erachter komen wie ze zijn en hoe ze denken. Omdat ze bang zijn voor rechtszaken, moet je in hun blaadjes trouwens steeds meer tussen de regels lezen. De CD-info schrijft tegenwoordig vooral over voetbal: “Feyenoord wilde enkele seizoenen geleden uitblinken door een groot aantal kleurrijke spelers. De resultaten waren daar ook naar.” En het CP'86-orgaan de Revolutionaire Nationalist zegt het met advertenties: “Drie anti- abortusfilms op een band. Zie voor uzelf waarom deze walgelijke praktijk verboden moet worden. Schokkend materiaal.” Of kijkt u liever naar een anti- vivisectievideo, “waardoor velen overtuigd raakten van de waanzin van deze martelingen”. Slechts veertig gulden per band.’