16. janine

Pas toen hij haar bijna had ingehaald, hield David zijn pas in. Ze liep onverstoorbaar verder. Hij probeerde normaal te ademen en tikte haar op de schouder. ‘Janine!’ Ze schrok. Met wijd opengesperde ogen bleef ze staan. ‘Sorry’, zei David. ‘Misschien weet je niet meer wie ik ben. Je lag in het bed naast mijn oma.’ Hij stak zijn hand uit. ‘David Rosenbach.’ Even weifelde ze. Toen gaf ze hem een elegante, koele hand. ‘Janine de Feiter.’ Haar vingers waren lang en sterk.

In de ziekenkamer had ze hem niet erg kunnen bekoren. Eigenlijk was hij alleen van plan geweest om via haar iets over zuster Nauta te weten te komen. Maar zo, perfect gekapt en gekleed, was ze een heel aantrekkelijke vrouw. Iets langer dan hijzelf. ‘Je ziet er goed uit’, zei hij naar waarheid. 'Veel beter dan in het ziekenhuis.’ 'Dank je’, zei Janine, en knipperde met haar wimpers. Haar lippen waren rood en vol. 'Ik voel me ook beter, weet je. Zeg, had jij niet zo'n column in de krant?’ David lachte. Altijd prettig om lezers te ontmoeten. Ze had trouwens volle, stevige borsten. 'Zullen we ergens een cappuccino drinken?’ vroeg hij. 'Nou nee’, zei Janine. 'Ik krijg zo meteen een vriendin op bezoek. Maar misschien kunnen we vanavond wat afspreken?’ David verbaasde zich over het vlammetje, dat ter hoogte van zijn middenrif begon te gloeien. Waar was zijn depressie gebleven? 'Goed’, zei hij enthousiast. 'Leuk. Natuurlijk. Waar?’
Die avond, in Grand Cafe Roeiboot, een nieuwe tent. Janine - twee Johnny Walkers te laat - een wandelende stoot. Alle ogen kijken. Lange, kaarsrechte benen onder een rok-met-split. Geraffineerd jasje. Diep decollete. David is maar wat trots dat ze naar zijn tafeltje heupwiegt. Een ober is gauw gevonden. 'Een Irish mist voor mevrouw. En u?’ Meneer bedankt. Is bang dat hij straks niet meer op zijn benen kan staan. Het stuk buigt zich voorover en geeft hem een kus. Begint dan over de krulletjes op zijn borst. Knoopt zijn overhemd nog wat verder open. Haar rode nagels ijzingwekkend lang en scherp. Vals? What the hell!
Straalverliefd was David toen hij om twee uur ’s nachts samen met Janine bij discotheek Nozza naar binnen zweefde. De dansvloer was vol. In een kooi halverwege het plafond danste een vrijwel naakte jongen. 'He lekker’, riep Janine in zijn oor. 'Remon draait vanavond. Veel seventies.’ 'Aah. Chic chic’, gilde een hoge stem uit de speakers. Janine begon een joint te draaien op de bar. Eerst bood ze hem een paar trekjes aan. Toen begon ze hem te zoenen. David voelde zich ongewoon warm worden. Hij vergat zuster Nauta. Eerder die avond had hij nog bij Janine naar haar geinformeerd. Die had minachtend haar schouders opgehaald. 'Nauta? Hou op zeg! Dat kreng.’ Haar zoete parfum bedwelmde hem. Ze rook ook een beetje naar zweet.
Plotseling trok iemand haar ruw uit zijn armen. 'He, Johan!’ riep een harde stem. Een forse leatherboy-met-snor keek teder op Janine neer, die een bezorgde blik wierp op David.