17.kater

Wat gebeurde er? David voelde de grond onder zijn voeten wegzinken. Om hem heen begon de discotheek te draaien. Nuchter was hij allang niet meer, maar dat was het probleem niet. Janine! Janine was uit zijn armen gerukt door een uitgesproken homojongen die haar nu stond te zoenen! En waarom reageerde ze op de naam Johan? O mijn God.

David veegde over zijn voorhoofd. Zelden had hij zich zo verward gevoeld. Hij wilde de man met de snor op zijn bek slaan maar hij was misselijk. Bovendien hield hij niet van vechten. Wat bezielde Janine? Hij stak zijn hand uit en greep haar arm. ‘Janine, wat doe je? Wie is dat? Hou op!’ Toen ze niet reageerde, duwde hij vruchteloos tegen de leren schouder van haar belager. Die veegde zijn hand weg alsof hij een vlieg was. 'Blijf af, wil je’, zei hij luid, om boven de muziek uit te komen. 'Mag ik mijn ouwe gabber niet even begroeten?’
'Papa Was a Rolling Stone’, zongen de Temptations. Verbijsterd staarde David naar Janine. Gabber??? Ze keek hem even aan, ontweek toen zijn blik, pakte met haar slanke vingers de joint uit de asbak en inhaleerde overdreven diep. Toen zag hij het. Janine… Johan… Janine was Johan. Hij was erin getuind. Een travestiet! Maar die borsten waren echt, hij had ze zelf daarnet nog in handen gehad. 'Ben je… ben je een jongen?’ vroeg hij hulpeloos. Zijn woorden gingen bijna verloren in het lawaai.
Janine drukte de peuk uit en boog zich naar hem toe. 'Ik ben een transseksueel’, sprak ze… hij… in Davids oor. 'Ik word omgebouwd. Daarom was ik ook in het ziekenhuis. Je had het niet door, he?’ Om haar lippen lag een triomfantelijke glimlach.
Het lukte hem niet om haar als jongen te zien. Toch was zijn gevoel onherroepelijk veranderd. Ingebouwde burgerlijkheid? Instinct? Janine stak haar handen naar hem uit, maar hij duwde ze weg. De vrouw die hij begeerd had, wilde hij niet kwetsen, maar de jongen die hem belazerde, zou hij liefst compleet in elkaar trappen, met een wrede, sadistische woede die nieuw voor hem was. Hij draaide zich om en vluchtte weg uit de disco. Buiten merkte hij pas hoeveel hij had gedronken.
De volgende dag lukte het hem pas laat in de middag om een bruine boterham met kaas binnen te houden. Zijn geest was evenmin stabiel. Beelden van Janine bleven door zijn hoofd fladderen. Hij zag haar als vrouw, als wulpse jongen, en hij schaamde zich. Nooit eerder had hij zich zo overgegeven aan begeerte. Viel hij toch op jongens? Ja, nee, blijkbaar niet… anders had hij zich wel verheugd om de transformatie van Janine. Moest hij geen lering trekken uit al dit gedoe en zich voortaan verre houden van de verlokkingen des vlezes?
Vermoeid sloot David de ogen. Hij verlangde naar een koele hand op zijn voorhoofd. Plotseling werd hij meegezogen in een wilde fantasie over een afstandelijke verpleegster die hem resoluut vastpinde op bed. Zuster Nauta strikes again… alsof de duvel met hem speelde.