18. een kleine verrassing

Die avond om tien uur was zijn kater verdwenen. Hij voelde zich zelfs merkwaardig goed. Hij kreeg zowaar last van creatieve aandrang. Maar goed ook. Morgen moest hij weer een column schrijven. Jammer dat zijn stukjes altijd op zo'n onopvallende plaats stonden. Stiekem hoopte hij nog altijd dat de naam ‘David Q. Rosenbach’ ooit op aller lippen zou branden. Misschien moest hij eens een rel veroorzaken. Beschuldigd worden van racisme, zionisme of seksisme.

Verwachtingsvol ging hij achter zijn computer zitten. Het zou fijn zijn als er opeens een compleet stuk naar boven zou borrelen. Helaas, de zinnen die in hem opkwamen waren onbruikbaar. Te persoonlijk. Over Janine… de vrouw die een jongen bleek… zuster Nauta, de verpleegster die als een zombie uit een horrorfilm telkens weer tot leven kwam, ook al probeerde hij haar wanhopig uit zijn gedachten te bannen… naamloze vrouwen met maskers… hij was toch niet pervers? ‘Verdomme’, schreeuwde David, en hij sloeg zo hard op tafel dat zijn hand pijn deed. De telefoon ging. Gretig greep hij naar het toestel. Wat afleiding kon hij wel gebruiken.
'He David, met Aad. Tijd niet gezien.’ Dat was waar. In deze woelige weken had hij zijn vrienden verwaarloosd. Prettig dat Aad juist nu belde. Een goed gesprek was nooit weg.
'Waar is Chantal?’ vroeg David, zodra ze een tafeltje hadden bemachtigd in Cafe Efac. In zijn hart vond hij het niet erg dat de fotograaf alleen was. Chantal zat er tegenwoordig altijd met haar neus bovenop. Aad glimlachte. 'Ze wilde vroeg naar bed’, zei hij geheimzinnig.
Ze praatten uitgebreid over 'het vak’. Aad werkte net als David voor verschillende bladen. Daarnaast deed hij reclamefotografie. Dat tikte lekker aan. David vond het moeilijk om de conversatie in intiemere banen te leiden. Wanneer hadden ze voor het laatst hun prive-zaken open hartig met elkaar besproken? Twee jaar geleden? Voordat Chantal er was. Aad viel vroeger altijd op stoere meiden. Chantal was haast damesachtig. Modieus. Elegant.
'Zeg Aad’, zei David aarzelend. 'Is seks nog steeds belangrijk voor jullie?’
'Ach, wat zal ik zeggen’, zei Aad afhoudend. 'Ja, natuurlijk wel. Maar dat is niet het enige. We houden van dezelfde dingen. Films. Lekker eten. Heb je die Libanees al geprobeerd, vlakbij de universiteit? Trouwens, ik vind het tegenwoordig ook heel leuk om zelf iets in elkaar te draaien. Een Kantonese maaltijd van zes gangen of zo. Je moet echt eens komen eten.’
'Doe ik’, beloofde David. Het idee benauwde hem.
Aad boog zich vertrouwelijk voorover. 'Weet je, een relatie betekent zoveel meer dan seks. Al die kleine dingen. Liefde! Vertrouwen.’ Hij zweeg. Weer die mysterieuze glimlach.
'Zal ik je nog eens wat vertellen? We gaan trouwen. In maart word ik vader!’