Hoe is Melktanden tot stand gekomen?
Na het afronden van mijn vorige boek in 2014 ben ik gelijk begonnen aan een nieuw verhaal. In 2016 ging ik voor dat verhaal naar Amerika met een vriendin om daar zo veel mogelijk achtbaanritjes te maken. Die reis wilde ik in het boek verwerken, maar het verhaal klopte nog niet. Tot en met 2019 was ik heel erg aan het klooien en toen heb ik een eerste versie in de prullenbak gegooid. Daarna ben ik regelmatig met andere schrijvers in een zielig, betonnen huisje gaan zitten om aan mijn boek te werken. Daar kwam gelukkig een eureka-moment voor de verhaallijn.

Welk boek ligt er naast uw bed?
Ik heb net Zuurstofschuld van Toine Heijmans bovenop de stapel gelegd, maar daar moet ik nog aan beginnen. Die mocht bovenop De man in de rode mantel van Julian Barnes, want daar kwam ik niet goed in. Het aanbidden van Louis Claus van Helena Hoogenkamp en De geschiedenis van mijn seksualiteit van Sofie Lakmaker liggen daaronder en deze boeken heb ik onlangs met veel plezier uitgelezen. Ook ligt de biografie Juliana en Bernhard altijd op het nachtkastje. Wanneer mijn vriend niet kan slapen, pak ik dat grote boek en lees ik even een hoofdstuk voor. Daar slapen we heerlijk op.

Welk boek geschreven door iemand anders had u zelf graag willen schrijven?
Vallen is als vliegen van Manon Uphoff vind ik een van de beste boeken die ik ooit heb gelezen. De manier waarop zij het verhaal in is gedoken, is zo nietsontziend en huiveringwekkend goed. Ik zou dat op die manier ook wel willen kunnen. Tegelijkertijd is bekend dat het verhaal deels is gestoeld op eigen ervaringen van Uphoff. Daarom zou ik het toch liever niet zelf geschreven hebben.

Is het uw lievelingsboek?
Bij lievelingsboeken heb ik het idee dat je het boek vaker wil lezen. Bij dit boek ben ik bang om het nog eens te lezen. Soms moest ik het boek ook wegleggen, omdat ik het te heftig vond.

Wie van uw tijdgenoten wordt over honderd jaar nog steeds gelezen?
Misschien Hanna Bervoets? Zij werkt heel conceptueel met eigentijdse thema’s. Ik denk dat het heel interessant is om dat over honderd jaar nog terug te lezen. Maar misschien is dat iets wat ik zou willen meegeven aan de mensen van die tijd. Ik zou het werk graag in een tijdcapsule stoppen.

Wat is de beste sterfscène in een roman?
In De elementen van Harry Mulisch wordt een man door een blusvliegtuig meegenomen en vervolgens boven een brandend bos weer naar beneden gegooid. Dat is wel een spectaculaire dood.

En de beste seksscène?
Ik heb moeite iets te noemen, want ik lees kennelijk niet vaak iets geils. Misschien is het ook mijn eigen ongemak. Alle seksscènes die ik me nu herinner, gaan over iets anders dan seks. Het gaat dan meer over onvermogen, verwijdering of onzekerheid.

Welke schrijver of welk boek is het meest overschat?
Als ik iets niet leuk vind om te lezen, wijt ik dat aan mezelf. Ik ben vaak ongeconcentreerd, daarom moet een schrijver mij echt meesleuren in het verhaal. Ik weet nog dat ik Nooit meer slapen van Hermans las en me stierlijk verveelde. Maar dan denk ik toch: ‘Veel mensen vinden het een klassieker en ze zullen wel gelijk hebben.’ Ik leg het dan weg. Dan blijft het een mysterie: heb ik iets gemist? Het ligt natuurlijk ook aan de tijd waarin je een boek leest. In mijn pubertijd las ik regelmatig boeken met het idee: ‘Het zal wel.’ En dan las ik het tien jaar later weer en dacht ik: ‘Ja, dit is dus wat iedereen bedoelt.’ Daarom ben ik een beetje voorzichtig met zeggen wie ik overschat vind.

Als u een schrijver zou kunnen zijn waar en wanneer dan ook, waar en wanneer zou dat zijn?
Ik kies voor de toekomst, omdat ik denk dat het voor vrouwen in het verleden altijd slechter was. En laten we dan zeggen een tijd die ik niet meer zelf zou meemaken, zodat ik nog kan zien hoe het zich allemaal gaat ontrafelen. Ik zeg dan over 150 jaar. Ik zou graag in een stedelijk gebied leven om te kijken hoe mensen dan leven. Zijn er nog huizen? Hoe is het gegaan met klimaatverandering? Kan ik in dit scenario nog terugreizen naar deze tijd?

Voor mijn part wel.
Nee, dat is eigenlijk heel erg. Stel, je weet wat er in de toekomst gebeurt. Dan vervalt de drang om zelf nog te ontdekken. Nee, dan blijf ik ook daar.

Wat is qua lezen uw guilty pleasure?
Ik lees heel veel discussies die mij helemaal niets aangaan op Instagram en Twitter. Van die mensen die het vurig met elkaar oneens zijn en elkaar thuis, vanachter hun schermpje, afbranden. Daar kan ik mezelf echt in verliezen. Wat betreft het lezen van romans vind ik alles mooi meegenomen. Want dan zit ik in ieder geval niet door Instagram te scrollen.

En daarbuiten?
Ik kijk graag naar video’s van ingegroeide haren die eruit worden getrokken of puisten die worden uitgeknepen. Ik kijk die filmpjes met een groot gevoel van schaamte. Als iemand ziet dat ik die filmpjes kijk, stop ik gauw mijn telefoon weg. Maar ik weet dat ik niet de enige ben, het is echt een ding op Instagram en TikTok. Er komt een vreemd soort fysieke ontlading bij kijken. Als ik onrustig ben, kijk ik zo’n video van een ingegroeide haar die eruit wordt getrokken en dan kan ik er weer helemaal tegenaan. Ik denk dat veel mensen het heel lekker vinden: zo’n klein smetje dat snel wordt opgelost.

Heeft u verborgen talenten?
Ik kan best goed schilderen en dat zou ik ook meer willen ontplooien. Als kind had ik altijd levendige voorstellingen van beelden en daar ging ik driftig mee aan de slag. Ik kon daar helemaal in opgaan. Dat is nog steeds zo. Ik ben heel slecht in ontspannen, dat lukt me alleen wanneer ik iets actiefs doe. Dat is dus bij schilderen. Eigenlijk wil ik heel graag schilder zijn. O, en ik heb een heel net handschrift! Maar daar heb je vrij weinig aan.

Er staat een tafeltje langs de Seine klaar, met een wit laken, twee wijnglazen, een kaars. Obers in jacquet staan paraat. Welk personage uit de wereldliteratuur zou u voor een diner uitnodigen?
Ik zou personages niet uit de verhalen willen halen. Ook niet als ik ze heel erg interessant vind. Ik heb nooit het idee gehad dat ze buiten het boek bestaan en dat zou ik ook niet willen. Ik zou het gehele verhaal uit het verband trekken. Ze moeten gewoon blijven waar ze zijn.

Zou u wel willen dineren met een schrijver uit de wereldliteratuur?
Toen ik voor het eerst Rebecca las, was ik echt betoverd. Dat is mijn favoriete klassieker. Ik zou dus met Daphne du Maurier willen eten. En zij komt dus naar deze tijd toe… Dan zouden we denk ik helemaal niet gaan eten, maar wandelen in de stad. Dan zou ik haar laten zien hoe de wereld er nu uitziet. Ik ben wel benieuwd wat ze daarvan zou vinden.

En hoe zou u de wereld aan haar omschrijven?
We halen Daphne dus uit de jaren dertig naar een kleine eeuw later… Ik denk dat je sterft van de schok wanneer je honderd jaar later in de tijd bent. Ik kan zelf slecht tegen verandering. Nee, laat maar, ze hoeft niet te komen. Ik kan haar dat helemaal niet aandoen.

William Turner of Caspar David Friedrich?
Turner. In het werk van Turner zit een agressie en levendigheid die ik nooit zal hebben in mijn schilderwerk en daarom eeuwig zal bewonderen.

Haneke of Tarantino?
Haneke. Ik voel meer bij zijn films.

Sorrentino of Anderson?
Sorrentino. Ik heb vaak moeite met toegang vinden tot de films van Anderson. Het lijkt of iedereen de mop heeft begrepen, behalve ik.

Wittgenstein of Nietszche?
Ik identificeer me meer met Wittgenstein. Hij probeerde altijd orde aan te brengen in de wereld, maar faalde constant. Dat eindeloos proberen en dan weer falen vind ik erg sympathiek.

Roland Barthes of Julia Kristeva?
Die tweede ken ik niet eens. Maar ze is een vrouw.. Zie je wel, altijd die vrouwen als ondergeschoven kindje. Ik kies voor Julia.

Disneyland of Six Flags Magic Mountain?
Ik hou van de kunstmatige wereld van Disneyland. Six Flags heeft echt geweldige martelmachines van achtbanen. Maar het is een vreselijk, vies park vol tongzoenende pubers en goor eten.