21 vragen aan … Simone Atangana Bekono

Jaloers op andermans boeken kan ze niet zijn, daarvoor bewondert Simone Atangana Bekono als lezer te graag. Haar roman Confrontaties verscheen in september.

Wat was het leukste moment tijdens het schrijven van Confrontaties?
Het moment dat ik de stijl van het schrijven te pakken had. Dat ik wist: ‘Zó wil ik het gaan doen’. Maar ook dat ik het naar mijn redacteur opstuurde en dat het leek te werken. Een bepaald soort toon, staccato zinnen, het ritme waarin ik terechtkwam, de manier waarop ik een tekst kon construeren.

Welk boek ligt naast uw bed?
The Fran Lebowitz Reader. Ze is een iconische columniste die in de jaren zestig begon met columns schrijven voor Interview Magazine. Ik denk dat de Reader, waarin onder andere stukken staan die ze ook voor andere tijdschriften schreef, is uitgegeven in de jaren negentig. Ze zijn erg grappig. ’s Ochtends als ik wat scherper ben lees ik romans en dichtbundels. Ik vind het dan fijn om ’s avonds iets amusants te kunnen lezen dat vermakelijk is en geen zware kost.

Als u iets zou kunnen veranderen aan wat u heeft geschreven door de jaren heen, wat zou dat zijn?
Sommige gedichten die ik op commissie geschreven heb en waar ik niet zoveel tijd aan kon besteden als ik gewenst had. Het is niet dat ik de neiging heb om ze aan te passen, maar ik kan er soms wel van wakker liggen met de gedachte dat ze voor altijd op internet staan.

Welk boek, geschreven door iemand anders, zou u zelf geschreven willen hebben?
Geen een, alle boeken die ik bewonder, die lees ik echt als lezer. Ik bewonder ze liever als lezer dan dat ik ze zelf geschreven zou willen hebben. Ik kan wel jaloers zijn, maar dat gaat dan over andere dingen. Ik ben wel hebberig: ik wil wel dingen van andere mensen hebben. Spullen of hun haar of hun huid.

Wie van uw tijdgenoten wordt over honderd jaar nog steeds gelezen?
Joost Oomen en Radna Fabias. Joost Oomen is de meest optimistische schrijver die ik ken. Radna Fabias omdat ze ontzettend goed kan dichten.

Wat is de beste sterfscène in een roman?
Niet echt een sterfscène maar in The Cost of Living beschrijft de Britse schrijfster Deborah Levy hoe ze na de dood van haar moeder, met wie ze een gecompliceerde relatie had, in een warenhuis staat en een stel oorbellen met uilenvormpjes eraan ziet hangen. Haar moeder hield van uilen. Levy beschrijft hoe ze de oorbellen af wil rekenen en pas bij de kassa beseft dat ze ze helemaal niet meer aan haar moeder kan geven. ‘Oh no no no,’ roept ze uit. Vol afschuw verlaat ze zo snel als ze kan de winkel. Dat is pas het moment waarop ze echt beseft dat haar moeder weg is.

Wie zijn uw favoriete dichters?
Alfred Schaffer, Eva Gerlach, Morgan Parker, om er maar drie te noemen. Schaffer is een taalkunstenaar. Ik vind het geweldig hoe hij allitereert en zijn laatste bundels benadert als een spel. Gerlach insgelijks, in elke bundel die ik van haar lees wordt ze beter. Parker is ontzettend schrijnend en grappig. Sommige strofes zijn net een onverwachtse stomp op je neus. De manier waarop zij bepaalde onderwerpen en de taal benadert is super interessant: mooi, maar op een hele mooie manier ook weer lelijk. En ja, Kendrick Lamar. Tijdens het schrijven van mijn dichtbundel luisterde ik veel naar hem. Hiphop en rapmuziek zijn voor mij ook een ingang tot poëzie geweest. Het eerste album dat ik van mijn eigen geld kocht was Get Rich or Die Tryin’ van rapper 50 Cent.

Welke schrijver is naar uw idee het meest overschat?
Haruki Murakami. Ik vind het in die zin overschat dat ik de appeal van zijn verhalen begrijp, maar dat ze mij niets doen.

Als u een schrijver zou kunnen zijn waar of wanneer dan ook, waar en wanneer zou dat zijn?
Als ik volgens de hypothese van de vraag ook een andere nationaliteit en uiterlijk kan hebben, dan zou ik in het verleden terugreizen naar het begin van de negentiende eeuw. Ik zou dan bohemien-schrijver zijn. Zo’n witte man die heel de dag door wijn zuipt en leeft op andermans kosten. Gewoon om te kijken hoe dat is. Op een gegeven moment zou ik daar toch ook wel weer graag uit willen stappen en terug willen naar het nu. Maar met mijn eigen uiterlijk denk ik dat er geen geschiktere tijd is dan het heden en eventueel de toekomst.

Heeft een recensent ooit iets kritisch over u geschreven waarvan u dacht: hij heeft een punt?
In een van de eerste drukken van mijn dichtbundel had ik een naam verkeerd geschreven. Een recensent pikte dat eruit en schreef daar toen over. Ik vond dat echt verschrikkelijk. Die dingen gebeuren ja, maar niet bij mij. Ik vond dat eigenlijk nog kutter dan een recensent die zich niet zou kunnen vinden in mijn werk omdat dit gewoon een lompe fout was.

Wat is qua lezen uw ‘guilty pleasure’? En daarbuiten?
Ik kan ervan genieten om zo nu en dan in celebrity gossip te duiken. Ik verdwaal dan in de krochten van het internet. Ik ben hier mee gestopt omdat ik het ethisch onverantwoord vond om op sites te zitten die de vuile was van mensen buiten hangen. Maar eerlijk is eerlijk: ik houd van goed ‘relationship drama’.

Met welk van uw boeken heeft u de diepste band?
Confrontaties.

Heeft u verborgen talenten? Als u geen schrijver zou zijn, wat zou u dan zijn?
Het is onderontwikkeld én ik heb er het geld niet voor. Maar ik zou denk ik een goede landschapsarchitect kunnen worden. Dan zou ik natuurgebieden, parken en mooie tuinen aanleggen. Net als de tuin van Museum Voorlinden, zo mooi!

Er staat een tafeltje langs de Seine klaar, met een wit laken, twee wijnglazen, een kaars. Obers in
jacquet staan paraat. Welk personage uit de wereldliteratuur zou u voor een diner uitnodigen? Waar zouden jullie het over hebben?

Sula uit de roman van Toni Morrison. Ik denk dat we eindigen in een duister keldercafé om zes uur ’s ochtends. We zouden het hebben over mannen, muziek, en over onze blijdschap dat we het kleine dorp waarin we opgroeiden zijn ontvlucht.

Welk boek zou iedereen op zijn achttiende gelezen moeten hebben?
Vind ik moeilijk te zeggen, uit rebellie tegen mijn zeer belezen moeder las ik op de middelbare school weinig. Misschien iets van Marguerite Duras? Zomerregen, bijvoorbeeld.

Wat is het interessantste dat u onlangs van een boek geleerd heeft?
Niet heel recent maar ik denk dat Clarice Lispectors werk me telkens weer wat leert over hoe onnodig plot en andere narratieve conventies kunnen zijn als je over het leven, de liefde, al die grootse dingen wil schrijven of nadenken. De passie volgens G.H. is een bekend voorbeeld daarvan.

Welke klassieker heeft u, tot uw grote schaamte, nooit gelezen? / welke filmklassieker nooit gezien?
Ik heb zoveel klassiekers niet gelezen.

Zadie Smith of Joan Didion?
Beiden, deze twee kun je echt niet met elkaar vergelijken.

Murakami of Ishiguro?
Ishiguro.

Jane Austen of Virginia Woolf?
Virginia Woolf.

Margaret Atwood of Jeanette Winterson?
Jeanette Winterson, Kersen kruisen was echt prachtig.