365 …avondmaal…

Wanneer ik niet over eten schrijf, heb ik er altijd dubbele zin in. Zoals het moment waarop ik constateer dat het witte kopje helemaal niet bij het witte schoteltje hoort. Wat duidelijk wordt door piepklein gerinkel dat zich samen met mij de trap op beweegt. Waar ik eenmaal boven aangekomen van plan was een willekeurig keukenboek open te slaan en het recept dat op die pagina te lezen is voor het avondmaal op tafel te brengen. Zelfs indien dat kip met kropsla zou blijken te zijn. (Hoewel het vinden van een willekeurig boek op zichzelf al moeilijk genoeg is. Waar heb ik de stapel met willekeurige boeken staan?)

Op zo'n moment lispel ik: Ik moet ze toch eens vertellen hoeveel ik van sesamolie hou. Of wat ik ervaar wanneer het mes de kleine venusheuvel lamsvlees op de plank voor mij aanraakt, en ik mij een keer per jaar er niet van kan weerhouden een slappe scherf van dat rauwe vlees te snoepen.
Inmiddels denkt de lezer dat ik gek ben met mijn laag-bij-de-grondse fantasie waar het die kip met kropsla betreft. Laat lezersschaamte u verstikken. Het is toevallig wel een recept van Gualtiero Marchesi zelf, drie-sterrig chef in Milaan, stad van het laatste avondmaal enzovoort.
Snij een goede kip in achten en verzamel 350 gram van de knapperigste blaadjes kropsla. Verwarm de groene blaadjes in wat boter, niet langer dan 3 minuten, tot alle vocht bijna is verdampt. Kip aanbraden, eveneens in boter en half bedekken met goede kippebouillon. Twintig minuten laten borrelen. De stukken die gaar zijn verwijderen en warm houden (net zoals de kropsla). Een flinke scheut room in de pan met achtergebleven braadvocht gieten en tot de helft inkoken. Druppel citroen erbij. Zout en peper. Kip op warme borden. Kropsla iets opwarmen en op de kip leggen. Saus er overheen.
Deze aanwijzingen zijn dus niet om na te volgen maar gewoon om te laten zien dat het bestaat. Kip met kropsla, jawel! Vond ik in een willekeurig stapeltje van willekeurig allerlei.