366 …koken…

Je loopt op straat en schept een probleem. Zomaar, misschien omdat je er een tekort komt. Hoe vang je de aandacht van een dichter? Met een nieuwe en bijzondere waarheid. Het samengaan van twee zaken die voordien, zonder dat iemand het ooit heeft gemerkt, elkaars aanwezigheid altijd hebben weten te ontlopen.

Je denkt na. Tijdens het nadenken snij je het vlees, voorzichtig als was je Jack the Ripper ten overstaan van een voorbeeldige venusheuvel, in dunne reepjes. Leg ze in een kom en giet er vele vingerhoedjes Chinese Shaoxingwijn overheen. Bevochtig het vlees overal met wijn en verricht dezelfde handeling tien minuten later met dezelfde hoeveelheid lichtzoute sojasaus. Weer tien minuten later een theelepel Chinese chilisaus en ten slotte een eetlepel Chinese sesamolie. Zevenendertig minuten zijn verstreken en het oordeel, dat ik zelf maar al te snel een wonder noem, is voltrokken.
Nu komt het er alleen nog op aan twee dozijn dunne groene asperges bij de hand te hebben en een aan flarden gesneden halve bos jonge bosuitjes. Je peinst er niet over die ene teen knoflook over te slaan, flenst deze aan plakjes en zwiept ze zo in een zeer klein plasje gloeiende zonnebloemolie.
Je grijpt naar een gedicht. ‘Boven het krakende ei dwaalt een hemelse bode, op zoek naar zijn antipode en dat zijt gij.’
Het is alweer later dan je dacht. Groenten in de pan en inhoud van kom in de pan en beweging in de pan. Kijk, het is al klaar!
Je denkt terug aan vanmiddag, vlak voor je met nadenken begon.
'Jan, vanavond eet ik paardevlees met asperges.’
'Natuurlijk’, zegt Jan. 'Koken is kinderspel!’ zegt Jan.