427 …buitenlui…

Thee, ik ben er niet gek op, maar als ik het zet doe ik dat al zo lang als ik mij kan herinneren volgens een recept uit The Daily Worker van 13 maart 1947.

IJsthee, ik ben er dol op, en tijdens eventuele zomerdagen val ik terug op de formule uit Vogue die omdat het zo'n wezenloos onderwerp is regelmatig, naar de eisen van steeds wisselende pietluttigheid, om de zoveel jaren wordt bijgesteld.
Voor families die het laatste nummer nog niet in huis hebben: zet een pot uitzonderlijk sterke thee en giet die thee zo snel als maar mogelijk uit over een halve kilogram ijsblokjes (in een of ander omhulsel uiteraard). Zodra die gesmolten zijn, het omhulsel (met inhoud uiteraard) in de koelkast zetten. Serveren met schijven citroen en verse muntbladeren. Suiker naar wens en smaak.
Maar eigenlijk kun je beter een glas koud bier drinken, indachtig Sir Alexander Drummond. Die minder beroemd werd door het schrijven van een dik boek over de geschiedenis van het Engelse voedsel dan door het noodlot dat hem met zijn hele gezin vermoord deed worden door vader Dominici en diens zoon toen hij gezellig kampeerde in de luchthartige Provence, en in dat boek zei dat het met het Engelse volk bergafwaarts was gegaan vanaf het moment dat ze van bier op thee overschakelden. In bier zat tenminste nog enige voedingswaarde die hun hersens overeind hield.
Van horen zeggen heb ik dat nergens ter wereld het woord thee zo definitief wordt uitgesproken als in het middeleeuwse Spanje. De daar hier en daar in zwang zijnde ijstheezetmethode stamt zo te zien uit een ver eergisteren. Pot met thee en water, koud uit de bron, ’s morgens vroeg in de tuin zetten, daar waar de zon het meest schijnt. Naar onverhoedse behoefte gemeten vul je op het heetst van de dag een glas met ijsblokjes en giet daar een scheut natuurlijk gebraden thee over.
Zeer goede ijskoffie, waar ik net zo weinig gek als dol op ben, dronk ik in Guangzhou, in hotel The White Swan, op Shamian-eiland in de Parelrivier. Samen met een paar buitenlui en veel andere Chinezen.