459 …wolf…

Hoe lang duurt zo'n aarzeling? Is het een hond die daar gaat of een wolf? Van neus tot punt van staart loopt de lijn waar nog nooit een Belgische herder onder gevangen is. Om de hoek is De Dulle Friet en daar in de verte de Congostraat, het decor is Gent en dat is het.

De wolfshond glijdt, de kop onhonds geheven, geluidloos langs de huizen. Man aan het menselijk eind van de leibaand vertoont geen bijzondere kentekenen. Daarom is het een wolf.
In de rommelwinkel een pingpongspel uit 1888. Ook toen al ronde balletjes, dat wel, maar de slaghouten zijn niet meer dan ijle dunne steeltjes waaraan even luchtige platte bordjes. Houten spiegeltjes: alles bestaat.
Bier in cafe. Daar valt de meteoor. Zonder het te beseffen dronk ik jarenlang zo af en toe een Jupiler in plaats van Jupiter. Goed gedronken maar fout gelezen. Familienaam Breughel siert de verpakking van de knakworst van (in zeven talen) rund-, varkens- en gevogeltevlees, ijs (!), zetmeel, zout, kruiden. Smaakversterker: natrium-glutamaat. Nog wat gewone rommel zoals E450, anti-roest E300 en conserveermiddel E250.
Maar ik ben over de grens. Dus ik doe waar ik zin in heb. Na het nemen van een hap ligt het uitzicht op de inhoud bloot.
Detail van rund, gemengd met varkensfragment doorschoten met splinters kip. Wat zich daarbij voor te stellen? Het is nog erger. Niet bleekrose, zelfs niet bleekgrijs of bleekbeige maar bleekbleek. Wel om te eten, want op een gegeven moment is het echt op. Letterlijk, cijfers en zout. Meer is er niet in huis.
Hoe gaat dat verder in zo'n geval. Je speelt wat met de verpakking, neemt nog een slok van je Jupiler. Dan valt mijn oog, bijna letterlijk, op iets wat drie maal herlezen rechtvaardigt. Kleine letters, maar waar een klein land groot in kan zijn. Het staat er: ‘De namaker wordt met dwangarbeid gestraft.’
Ik vind het iets te zwaar. Vooral wanneer je in aanmerking neemt dat de maker destijds spontaan en publiekelijk door een wolf moest verscheurd.