468 …bol…

Ik heb een hond gekend die Jan Rap heette, en dertien keer per jaar voel ik grote behoefte aan spaghetti met aglio en olio.
Een eerlijk gerecht dat veelal lek stoot op iets te goedkoop gekochte dure olijfolie. Verlaat ik dus het huis om olijfolie te kopen, heb ik de grootste moeite daarin terug te komen omdat iedereen zegt dat die olijfolie veel te duur is. Met behulp van sextant en theodoliet leg ik ze, van luis aan wand tot muis in hol, uit dat olijfolie op deze breedte nooit te duur kan zijn en als je het omrekent je per keer nauwelijks een piek aan olie kwijt bent.

Een daalder aan knoflook en drie kwartjes aan spaghetti.
Zodat je nog makkelijk genoeg overhoudt voor een fles Brunello di Montalcino van f27,50. En ik heb een zwak voor dingen die f27,50 kosten.
Roep dat iedereen zich wat absoluter moet gedragen en dat vooral al dat (onzijdig!) knoflook ons weer voor een week van ontstoken oogjes en lopende neus afhelpt.
Over een heel voorjaar gerekend consumeer ik makkelijk een halve schepel aan nieuwe knoflook. Per maaltijd is het nu al exact driekwart hele bol geblazen, maar volgend seizoen lig ik waarschijnlijk op anderhalf.
Naarmate het boeket kwalen stijgt, neemt ook de knoflookfactor toe. Had u piramidebouwers in uw familie gehad dan wist u dat die niets anders aten dan knoflook. Nergens last van, alleen af en toe vermoeide voeten.
Ze moeten trouwens thuis ook niet vergeten dat ze altijd de keus krijgen tussen het knoflook op z'n boers of op z'n stads. Boers is met schil, het andere zonder. Zoveel knoflook als een hele nieuwe bol (uitzinnig!) is echt zo lekker als het maar kan. Verander je leven terwijl je het nog zelf kunt doen en koop een halve liter van de olie die Dalce heet. Spaghetti altijd vers hoeft trouwens niet meer van de culinaire politie. Mag ook weer gewoon uit de fabriek.