475 …deli…

Al bijna drie kwartier in New York en nog Arnon Grunberg niet tegengekomen. Behalve dat hij de enige is aan wie ik mijn enthousiasme aangaande spaghetti met osseworstsaus kwijt kan, wil ik hem nog steeds vertellen dat (ik denk dat) het Antonin Careme was die de Charlotte Russe heeft uitgevonden.

Het hotel is in Rivington Street. Ideaal om wat veldwerk in de Bowery te doen. Te laat om daar subsidie voor aan te vragen. Een heldere suite, uitkijkend op een opslagplaats voor Szechuanpeper in Chinatown. Maar de koelkast wankelt en de warmwaterkraan snakt tijdens het werk te veel naar adem. Dat maakt een suite al snel minder perfect. Wat zei Marcel Duchamp ook al weer? ‘Het enige dat ze goed kunnen in Amerika is bruggen bouwen en loodgieten.’
Naast de badkuip zit een wel heel smalle deur. Als je die opent zie je een, de volledige ruimte vullende, glimmende dikke buis. Hij verdwijnt door een amoebenvormig gat in de vloer. Vaag zijn daar in de diepte schaduwen van een nevenwereld zichtbaar. Twee mensen met bromvliegstemmen. Waarschijnlijk wegens wanprestatie verbannen loodgieters.
Het hotel gaat prat op een inpandige deli, bestuurd door een wassen beeld van Groucho Marx, dat tussendoor ook nog koffers verzet. Tweede opmerkelijke aanwezige, die tot de dienstbare orde der eentandigen behoort, heeft de Bowery zichtbaar wel geschampt maar is er met de schrik vanaf gekomen. Hij zet de pastrami- maquette voor je neer alsof het zijn eindexamenwerkstuk is.
Vriendelijkheid hangt, als een epidemie van stofgoud, alom in de lucht. En kaas. Je kunt het zo gek niet bedenken of er staat 'with your choice of cheese’ achter. Terug naar de badkamer. Het toiletpotje is mooi gebakken maar zit wel erg laag bij de grond. Je zou er bijna hoogtevrees van krijgen, maar het voordeel is weer dat er voorlopig nog geen vermoeiende kaaskeuze aan kleeft.