477 …peertje…

Vroege kastijding kastijdt het best. Daarom begint een dergelijke dag met motregen. Desondanks stap ik als een onverkapt lijder aan elegantiasis, als een op staande voet ontslagen kariatide, het halfvolle leven in.

Beloof beladen met zoete spijs weer thuis te komen. Weet dat de winkels op deze maandag nog lang niet open zijn. Dat mijn missie daarom net zo moeilijk is als het op zaterdagmiddag kopen van verse ezelpeper.
Alles klopt. Ook dat de winkels dicht blijven. De Franse koekebakker heeft de rolluiken naar beneden, de Oostenrijkse is wandelen op Costa Rica. Dan maar een lekkere kip met saucijsjessaus. Of saucijsjes met lekkere kippesaus.
Dodehoenderbewaarplaats gesloten, worstvarkensmaker is er vandaag nog niet aan toegekomen. Is hem aan te zien ook. Zo lost het leven zelf de problemen op. Het blijft intussen dezelfde tijd, dezelfde plaats. Ook de winkels blijven dicht. Sommige zijn zelfs opgeheven. Speciaal voor mij.
Vind ik toch een open deur met daarachter nering. Hier zijn ze gratis gek geworden. Een soort jongen houdt een halfrotte meloen onder zijn neus en zegt dat deze waarschijnlijk over twee dagen rijp zal zijn.
Dan maar een lekkere peer.
Vinden van peren in motregen. Dat leerden ze je bij de zeeverkenners niet. Peer gevonden. Zij was niet van Anjou of maar ook niet van Doyenne. Destijds hield ik van een primitief naakt in het bijzonder. In het museum. Zag eruit als een geschild peertje. Kan je tegen je vrouw niet zeggen.
Naakt met Roquefort. Normaal maken we Roquefort zelf. Maar met dit weer? Wel eens peer met Roquefort gegeten? Het moeilijkste dat er is. Wisselen van happen niet vergeten, duur van kauwen in de gaten houden, wentelen met de tong niet verslonzen, eenvoudigweg wegslikken van puur peerkazig mengsel tot grote hoogte brengen. Kortom.