495 … formule…

Uit het leven der sjalotten.
In de tijd dat je voor een mandje sjalotten nog naar Parijs moest en dat kocht in de rue Monsieur le Prince, tegenover het cafe waar Alfred Jarry zijn Pernod verdunde met een scheutje galnoteninkt, het mengsel luidkeels tristearine doopte en gepast kijkend achteroversloeg. Vlakbij het restaurant waar Apollinaire een gebraden kalfspoot liet aanrukken, er de halve inhoud van iemand anders’ snuifdoos overheen kiepte, een hap nam en daarop beweerde dat het waarachtig niet te onderscheiden viel van een eersteklas reebout.

In de tijd las ik een door Scott Fitzgerald aanbevolen recept.
Vermeldenswaard (klinkt als een slaperig dorpje aan de Linge) mede in verband met ‘waarachtig’ en wat er deze week verder in de aanbieding is.
'Kalkoen met whiskysaus voor vier personen: Verschaf uzelf een gallon (3,8 liter) Amerikaanse whisky en laat deze enkele uren oud worden. Whisky onder de aanwezigen verdelen en opdrinken. Volgende dag de kalkoen toevoegen.’
Van mijzelf is de formule voor 'Alles a la sauce paranormale’. Wie tegen de kerstdagen omhoog zit met een onverhoeds gestorven kip of ondergeschoven ribbekast van geit kan er een paar eenzame maar verder voor 'alles’ openstaande vrienden op uitnodigen. Om kwart voor zeven een lepel boter in de pan en drie klein gesneden sjalotten op laag vuur daarin aan de praat houden. Als de bel gaat een kruidnagel erbij. Zodra ze met een modern biertje op de grond zitten disponibel kadaver in de stoofpan. Sjalottenzalf toevoegen en de, tenslotte toch nog een bestemming gevonden hebbende, halve fles witte Martini die al vanaf de vorige Kerst staat te kleumen op een hoekje van de koelkast. Hierna alleen nog zout en peper erbij en een afgestreken theelepel karwij, van huis uit een wat glamourloos zaad maar hier heel goed in staat om het publiek even uit de sleur van wrattige artisjok en te goedkoop ingekochte steak au poivre halen. Opdienen zodra de eerste stilte van tien seconden achter de rug is.