Aanbevolen: 15-26 november

5 Idfa-tips

Naast De Groene-dag op Idfa is er nog veel meer moois te zien op het Internationaal Documentaire Festival Amsterdam dat plaatsvindt van 15 tot 26 november. De redactie selecteerde er vijf.

‘Amal’: Mohamed Siam

Small schermafbeelding 2017 11 13 om 14.06.47

Als veertienjarige verbleef Amal vier weken op het Caïrose Tahrirplein voordat ze er door de politie aan haar haren vanaf werd gesleept, letterlijk. Het coming of age-verhaal van Amal zal het Idfa dit jaar openen. De film bestrijkt een periode van vijf jaar na de Egyptische revolutie. Het ene jaar zijn er verkiezingen, het volgende zijn de machthebbers al weer verdreven. En elk jaar betekent een jaar erbij voor de opgroeiende Amal, in de film gespiegeld met homevideobeelden uit een onbezorgde jeugd. Het lachende gezichtje op het strand werd een boos bleek smoelwerk in het donker. Opgroeien voor een jonge vrouw in Egypte betekent meegroeien, luisteren en buigen. Als meisje werd Amal soms aangezien voor een jongen, als jonge vrouw wordt ze behandeld als een kind. Ze is hondsbrutaal, en onverschrokken. Voor een meisje, maar sowieso.

Lees hier de recensie


‘A Stranger Came To Town’: Thomas Vroege

Small schermafbeelding 2017 11 13 om 14.07.14

Vier voormalige inwoners van Aleppo, die op een steenworp afstand van elkaar woonden, delen in A Stranger Came to Town hun persoonlijke verhalen van de gekaapte revolutie in hun stad. Archiefbeelden, voornamelijk van het beleg van Aleppo in 2012, en zelf geschoten materiaal kleuren de verhalen in. Terwijl de camera door de verlaten straten van Aleppo zweeft, bezingt de Syrische zangeres Jawa Manla de tragiek van hun verloren land. Via de verhalen van de protagonisten leren we waar hun werkelijkheid uit bestond. Een revolutie, bezetting, geweld, martelingen en duivelse dilemma’s. Alle vier de vertellers moesten keuzes maken met verstrekkende consequenties. Het zijn zulke inzichten in onvermijdelijke keuzes waar de bewoners van Aleppo voor kwamen te staan die de film tot een krachtig document maken.

Lees hier de recensie


‘La Flor de la Vida’: Adriana Loeff & Claudia Abend

Small schermafbeelding 2017 11 13 om 14.07.39

Het is niet meteen duidelijk waarnaar je zit te kijken, als de documentaire La Flor de la Vida van start gaat. Bejaarde mensen zijn in een taxi op weg, even later blijkt dat ze op een advertentie hebben gereageerd. In een leeg theater worden de tachtigers op het podium op een stoel gezet. Vertel mij over uw leven, vraagt de documentairemaakster. Vertel mij over uw huwelijk. Het is zoiets dat je je als jongere nooit goed kunt voorstellen: dat er levenslust schuilgaat in de oudere medemens. Dat leeftijd écht een relatieve kwestie is. Maar dat het fysieke omhulsel wel een beetje begint tegen te stribbelen. Knieën, ogen, het hart… En dat het leven er met de jaren niet voller op wordt, hoeveel je ook nog zou willen doen. La Flor de la Vida is een slimme, menselijke documentaire die dicht bij het mysterie van het huwelijkse leven komt. Op de achtergrond speelt het drama van het ouder worden. Echt ouder worden. De negentig naderen.

Lees hier de recensie


‘Quest’: Jonathan Olshefski

Small schermafbeelding 2017 11 13 om 14.07.59

Jonathan Olshefski volgde het gezin Rainey negen jaar lang. Naar verluidt schoot hij driehonderd uur aan materiaal. Je voelt dat de regisseur, die ook de camera hanteerde, direct bij het gezin betrokken was: Quest is op onnadrukkelijke wijze intiem. Niets hoeft te worden uitgelegd. Zelden wordt er aan een gebeurtenis gerefereerd in de verleden tijd. De kijker maakt alles in real time mee, alsof je een stukje met de Raineys oploopt. De meest voor de hand liggende gebeurtenissen zijn juist níet te zien. Precies dat, dat weglaten, die gaten in de tijd, is wat Quest zo goed maakt. Want zo werkt tijd, die stuwt het leven altijd maar weer voort. De gevolgen van een gebeurtenis waarvan je dacht dat je er nooit mee zou kunnen leven, worden een vanzelfsprekend onderdeel van je dagelijkse bestaan. Geblakerde huid krijgt zijn kleur terug. De liefde van je leven merkt op dat hij je brandwonden niet eens meer ziet.

Lees hier de recensie


‘Cold Blooded: The Clutter Family Murders’: Joe Berlinger

Small schermafbeelding 2017 11 13 om 14.04.22

De Clutter-moorden, ook het onderwerp van Truman Capote’s klassieke non-fictieroman In Cold Blood (1966), spreken nog meer tot de verbeelding in de nieuwe, lange documentaire Cold Blooded: The Clutter Family Murders. Hierin reconstrueert maker Joe Berlinger de zaak aan de hand van gesproken tekstfragmenten uit Capote’s roman, zwart-witfoto’s van de plaats delict, oude journaals, audio-opnamen van politie-interviews met de daders en recente beelden van gesprekken met nabestaanden en van de omgeving van de Clutter-boerderij. De verschijning van Capote zelf brengt de kijker uit balans: hier staat een intellectueel op de onheilsplaats, die op zoek gaat naar de raakpunten met de killers. En hij vond ze, zijn eigen driften. Cold Blooded dringt door tot de kern van de zaak: tussen normale mensen en moordenaars zit er weinig licht.

Lees hier de recensie


Het Idfa vindt van 15 tot 26 november plaats in Amsterdam. Voor locaties en tickets zie idfa.nl