50Plus

Stel – ik zeg uitdrukkelijk: stel – dat ik luid en duidelijk zou zeggen dat ik op Geert Wilders zou stemmen, dat ik dat niet alleen zou beweren via de radio waartoe ik toegang heb, maar ook via de columns in de dag- en weekbladen waarin ik schrijf, hoe lang zou ik dan nog werk hebben?

Medium opheffer 24 2012

Daar ben ik onzeker over. Men zou het mij zeker kwalijk nemen. In de kringen waarin ik verkeer – een min of meer intellectuele elite – zou men het niet pikken. Aan de andere kant kan ik rustig debiteren dat ik misschien op de PvdA ga stemmen, of op de SP, of op de VVD. Men zal mijn keuze misschien vreemd vinden, maar er verder geen consequenties aan verbinden.

Stel dat Micha Wertheim of Theo Maassen openlijk zou verklaren dat hij PVV zou stemmen,of Matthijs van Nieuwkerk zou dat doen – dan zou hun dat kwalijk worden genomen. Ik denk niet dat Matthijs dan nog lang DWDD zou kunnen presenteren, of dat Maassen en Wertheim net zo geacht zouden worden als ze nu worden geacht. Ik denk dat er minder mensen naar hun optreden zouden gaan. Al zou de kwaliteit van hun grappen niet achteruit gaan. Hun politieke keuze zou hun geld en aanzien kosten.

Ik heb hier trouwens geen enkel bewijs voor.

Ik zat laatst met een paar artistieke vrienden en toen kwam dit onderwerp ter sprake: zouden we het zeggen als we PVV zouden stemmen? Nee. Zouden we het aan elkaar bekennen? Iedereen schudde zijn hoofd. Ik ook.

Door de stukken die ik schrijf word ik er vaak van ‘verdacht’ PVV-sympathieën te hebben. Ik was immers de grote vriend van Theo van Gogh, ik ben in woord en geschrift tegen de islam, ik heb een dialoog tussen Breivik en Wilders geschreven waarbij ik de laatste niet ten tonele heb gevoerd als moordenaar, dus ben ik een PVV’er. Nooit vraagt iemand mij: ‘Stem jij SP?’ Maar ik heb echt al honderden keren – en ik overdrijf niet – moeten vertellen waar ik politiek nu precies sta. (‘Maar je hebt wel sympathie voor de PVV, begrijp ik dat, of…’)

Mijn vrienden zeiden ook dat het een vorm van artistieke zelfmoord zou zijn om te bekennen dat je PVV’er bent. ‘Daar hangt toch een beetje de geur van het fascisme omheen.’

Toch is dat anno 2012 gek. Onze democratie is dus niet zo volwassen als we misschien vermoeden. De PVV wordt de partij van de brievenbusplassers genoemd en de partij waarvan de leden hun vrouwtjes slaan, en dat zal ook allemaal best waar zijn, maar dat zijn praktijken die je, als je goed zou zoeken, in elke partij zou kunnen ontdekken.

Ik had een oom die communist was en die moest dat ook op zijn werk verzwijgen. We praten wel van voor de oorlog. 1930. Na de oorlog was hij trots op zijn communisme, en toen kon hij het weer niet verkroppen dat mijn vader hem voortdurend verweet dat de communisten in de Tweede Wereldoorlog nog een tijd achter de Duitsers aan hadden gelopen.

Bepaalde politieke stellingnames zijn taboe. En daardoor aantrekkelijk. Wie niets te verliezen heeft, heeft er juist wat bij te winnen wanneer hij stemt op een partij die, net als hij, door de intellectuele elite wordt veracht.

In Nederland zijn we nog ver verwijderd van een echte fascistische of communistische partij zoals je die in Griekenland hebt. Maar die partijen komen wel meer in zicht wanneer we met de mond openheid belijden, waarvan de consequentie een vorm van Berufsverbot kan betekenen.

‘Maar wat ga je nu stemmen? PVV of…’

‘Ik denk nu aan 50PLUS.’

Ook een veilige keuze op mijn leeftijd.