9. dagdromen

‘Vrouwen’, sprak de schrijver van Het lied van Pan nadrukkelijk, ‘waren een probleem voor Pan.’ Hij nam gulzig een slok uit zijn glas en streek de donkere krullen opzij, die in het vuur van zijn lezing steeds dieper in zijn ogen waren gezakt. David keek schuin naar Daphne. Terwijl ze gretig naar de schrijver staarde, boog haar bovenlichaam steeds verder naar voren. David keek om zich heen. Bijna alle jonge vrouwen in de collegezaal leken gebiologeerd. Dat ergerde hem. ‘Volledig in de ban van Pan’, bromde hij, maar Daphne lette niet op hem.

Hij leunde expres onverschillig naar achteren en zag dat andere mannelijke toehoorders dezelfde reactie hadden. Maar even later liet hij zich toch meeslepen door de stem van de schrijver, die melodieus rees en daalde. ‘Pan was zo verschrikkelijk lelijk dat zijn moeder hem als baby in de steek liet. Hij had bokkepoten. De meeste vrouwen vonden hem afstotelijk, weerzinwekkend, maar zelf lustte Pan er wel pap van…’ - David hoorde Daphne even giechelen - ’…en hij had dan ook de onbetamelijke gewoonte om met opgeheven lid achter nymfen aan te jagen. Pan was onverzadigbaar. Hij wilde zich niet aan een vrouw binden. Soms wordt hij afgebeeld als verkrachter. Zijn verlangen is zo groot dat hij vernietigt wat hij begeert. In potentie…’
David werd steeds onrustiger door die hitsige taal. De woorden van de schrijver drongen niet langer tot hem door. Hij staarde naar een blinde muur en gaf zich over aan zijn fantasie. Ditmaal lukte het hem aardig om een prettig prikkelende lijn vast te houden. Hij stond in een steriele, smalle ziekenhuisgang stiekem een sigaret te roken. Het geluid van hoge, puntige hakken weerkaatste tegen de muren. De zuster die nu al dagenlang in zijn geest rondwaarde, naderde onafwendbaar. Wheels on fire… here comes the nurse… Lucille Nauta. Ze droeg rode netkousen. Hij probeerde de sigaret te verstoppen. Opeens zag hij dat haar uniform gemaakt was van een gladde, rubberachtige stof die strak om haar lichaam spande. Ze moest zich langs hem wringen, de gang was nauw. Abrupt stond ze stil. Pakte met ijzeren greep zijn hand, die de sigaret vasthield. Haar nagels waren lang en scherp als de metalen klauwen van een futuristisch roofdier. 'U weet dat roken hier verboden is’, beet ze hem met een lage stem toe. Haar ogen stonden ijzingwekkend streng. Hij ademde sneller.
Het applaus dat opklaterde in de collegezaal scheurde zijn droom plotseling aan flarden. Misschien maar goed ook. In zijn fantasie was David de rand van de afgrond wel erg dicht genaderd. Hij keek schuin naar Daphne. Had ze iets gemerkt? Niet erg waarschijnlijk. Zonder hem nog een blik waardig te keuren drong ze in haar wollen jurkje naar voren om de schrijver de hand te drukken. Op zijn minst. David betwijfelde of ze erg ver zou komen, want hij zag een aantal adembenemende dames vastberaden op hetzelfde doel afstevenen. De uitkomst van die ongelijke strijd wilde hij absoluut niet afwachten. Haastig greep hij zijn jas, en twee minuten later stond hij buiten. Alleen.