MUZIEK Aviv Geffen

A FUCKED UP GENERATION

Aviv Geffen (1973) is de zoon van de controversiële dichter/schrijver Jonathan Geffen. Met Geffen senior heeft Aviv een haat-liefde-verhouding – drank en hasj stonden hoger op diens agenda dan speelgoed voor de kinderen – maar toch was het Jonathan die Aviv de liefde voor muziek en het woord bijbracht. In plaats van sprookjes las vader Geffen de kleine Aviv teksten voor van Jack Kerouac, Raymond Carver en Avivs latere held Bob Dylan.
Geffens eerste liedje schreef hij als kind, over de scheiding van zijn ouders. Gewapend met de looks van de glamrockperiode zong hij daarna over incest, mishandeling en de gespannen politieke situatie. In 1993 raakte Avivs lied Achshav Meunan (It’s cloudy now) puberend Israël recht in het hart. De zin ‘We are a fucked up generation’ werd hartstochtelijk meegebruld. Datzelfde jaar tekenden premier Rabin en PLO-leider Arafat de Oslo-akkoorden. Op verzoek van Rabin zong Geffen twee jaar later tijdens een grootse vredesdemonstratie, om zo nog meer jongeren achter het vredesproces te scharen. Enkele minuten na Geffens optreden werd Rabin vermoord, en stierf het vredesproces. Het lied I Cry for You, dat Aviv die avond zong, wordt het nationale rouwlied van de verbijsterde Israëliërs.
Vijftien jaar later is Aviv Geffen nog altijd het boegbeeld van jong en progressief Israël. U2 en Madonna hebben het nakijken bij de verkoop van zijn cd’s. Maar Geffen wordt ook gehaat; hij leert leven met bedreigingen en blijft zich compromisloos uitspreken. Hij noemt de bezette gebieden in interviews meermalen ‘kankergezwellen’. Een jaar geleden trad hij op in een T-shirt met de opdruk ‘Talk to Syria’, en in lezingen op Amerikaanse universiteiten bracht hij dezelfde boodschap. Ook verbleef hij een week lang bij een gezin in de bezette gebieden om er te discussiëren over hun beider overtuigingen. Volgens eigen zeggen wist hij één gezinslid zo ver te krijgen dat hij de bezette gebieden verliet, om zijn droom, acteur worden, te volgen.
Een gulden middenweg is er niet, met Aviv Geffen. Hetzelfde geldt voor zijn muziek. Zijn nasale stem, de rauwe, soms wat zwelgende, melancholische teksten, het spel met zijn seksuele identiteit: ingrediënten die leiden tot felle voor- en tegenstanders. Al zijn de taboes en problemen van Israël niet de onze – hoewel Geffens strijd voor homorechten akelig relevant lijkt –, Geffen is vastbesloten Europa en de rest van de wereld aan zijn voeten te krijgen. Met Steve Wilson (Porcupine Tree) heeft hij zijn liedjes in het Engels vertaald en nieuw repertoire opgebouwd. Samen treden zij op onder de naam Blackfield. Het blijft echter een ‘must’ om de Aviv-liedjes ook in het oorspronkelijke Hebreeuws te beluisteren, met hun rauwe, directe geluid.

Aviv Geffen, Crossing Border, Den Haag, 20 november (slotact van een thema-avond rondom schrijver Etgar Keret); met The Mistakes, Paradiso Amsterdam, 22 november. www.crossingborder.nl