Lichaamswerk

Aan bot kun je niets veranderen

Jolijn Muntjewerff (25), fotomodel

Medium lichaamswerkmuntjewerff

‘Op school voelde ik me niet knapper dan anderen. Als ik naast vriendinnen zat dan voelde ik me niet de mooiste. Dat was ik misschien ook niet op dat moment. Nu weet ik wel wat ik uitstraal en wie ik ben. Ik heb wel moeten leren om m’n lichaam op een bepaalde manier te gebruiken. Door een manier van lopen, bepaalde houdingen en poses. De ontwerper, fotograaf, stilist – wat zij in hun hoofd hebben, daar moet je aan voldoen. Het is ook de kunst om daar als model de goede draai aan te geven, dat is het werk.

Ik moet wel eens een heel degelijke moeder worden van twee kinderen. Dan straal ik niet helemaal uit wat ik nou echt zou willen zijn. Maar als ik een jurk aankrijg, loop ik zoals ik in een jurk moet lopen. Er wordt iets van je gemaakt. Het lichaam wordt aangepast bij fotoshoots. Ik sta daar wel, maar eigenlijk ben ik het zelf niet meer. Ik krijg make-up en m’n haar wordt anders, net als de kleding die ik draag. Het moet allemaal gevormd worden naar een beeld van hoe zij het willen zien.

Op dit moment doe ik fitness en pilates. Pilates is goed om alles flexibel te houden en in vorm. Ik weet zelf wel waar ik aan moet werken. Je moet natuurlijk niet te gespierd worden, want dan word je echt een sport­model. Bepaalde dingen moeten juist wel beter worden, dus daar focus ik op.

Mijn probleem is mijn bovenbenen, die zijn best gespierd. Dat is omdat ik altijd naar school moest fietsen, zeven kilometer heen en weer terug. Dus ja, dat zit dan toch een beetje in het lichaam. Als je naar Parijs wil, dan zou je toch je heupen en je bovenbenen een beetje moeten shapen. Maar dat is heel moeilijk, om alleen daar te trainen. Ik heb het wel geprobeerd, maar die standaardmaat 90-60-90, dat gaat bij mij niet lukken. Je billen of heupen bestaan toch ook uit bot en daar kun je nu eenmaal niets aan veranderen.

Je hebt natuurlijk fashionmodellen, dat zijn de size zero’s die op de catwalk lopen en die zijn graatjemager. Maar dat heel dun zijn vind ik gewoon niet mooi. Dan zou ik echt af moeten vallen en dat vind ik niet bij mijn lichaam passen. Als ik dat zie denk ik: nee, zo gaan we het niet doen. Ik blijf wel gewoon eten. Met voeding ben je altijd wel bezig. Ik wil gewoon zo lang mogelijk dit figuur houden, dus dan moet je er wel rekening mee houden. Ik ben een commercieel model, dus ik moet perfect in een maat 36 passen. Als ik zou groeien en niet meer in de kleding pas, dan is het eigenlijk over. Ik kan misschien nog steeds een heel goed model zijn in een maat 38 of maat 40, maar dat weet ik niet zeker en ik heb het nooit getest, gelukkig.

Toevallig heb ik net een workshop gezichtsmassage gedaan. Dat is met het oog op de toekomst, rimpels en dat soort dingen. Op Japanse wijze, dat schijnen ze daar allemaal te doen en het houdt je gezicht in vorm. Ik probeer het nu te doen, maar echt verschil maakt het nog niet. Misschien omdat ik nog te jong ben. Ik hoop wel dat ik dit werk over tien jaar nog kan doen. Ik ben niet bang om ouder te worden, maar qua uitstraling blijf je natuurlijk niet hetzelfde. Ik train nu mijn armen, met gewichten. Als vrouw moet je die echt trainen, anders worden ze dun en rimpelig. Vroeger konden dat soort dingen me minder schelen, maar was ik wel onzekerder. Nu ik ouder word kan het me meer schelen. Ik wil er beter uitzien, maar ik denk ook: als ik er maar blij mee ben. Ik doe het meer voor mezelf.’