Popmuziek: Tourist LeMC

Aan u de keus

Tourist LeMC © Kaan Senel

‘Ooit besef je wel dat het nooit anders was/ Als ik terug kon in de tijd om de huidige ik te schrijven/ Noteer: liefde is een beslissing, aan u de keus – kies wijs’. Aan het woord is Tourist LeMC, de rapper annex zanger die al jaren op het bijzondere grensvlak tussen hiphop en poëzie opereert en zo zijn eigen niche heeft gecreëerd. Van een citaat als het bovenstaande, afkomstig uit het dromerige, zorgvuldig geproduceerde nieuwe nummer ‘Adem’, kun je alleen op papier al zien dat het uit het brein van Tourist LeMC ontsproten is: geen andere Nederlandstalige hiphop-act slaat zo’n bedeesde, poëtische toon aan.

De nieuwste plaat Niemandsland ligt in het verlengde van zijn drie eerdere albums, al kun je horen dat Tourist LeMC (1984) iets van zijn jeugdige geldingsdrang verloren heeft, wat, voor de goede orde, allerminst een tekortkoming is. De Antwerpenaar staat stil bij zijn afgelopen jaren en bij de problemen van de hedendaagse jeugd. Hij relativeert, blikt terug en kijkt vooruit, maar niet te nostalgisch of prominent, want Niemandsland is vooral een album over het heden. Over het accepteren van het eigen ouder worden; over vriendschappen, waarvan het belang op de krachtige albumopener ‘Amice’ wordt onderstreept; over familie en natuurlijk over liefde, vermoedelijk het belangrijkste thema op dit nieuwe werk, dat wat Tourist LeMC op de been houdt: ‘Je mag wel geluk hebben maar je kan dat beter niet uitspreken/ Je moet ze koesteren en dankbaar ergens in uw hart posteren’.

Het klassieke levenslied is op Niemandsland nooit ver weg, Jacques Brel echoot na en soms schurkt Tourist LeMC met zijn oneliners aan tegen de kitsch, maar doorgaans is de toon precies goed getroffen: filosoferend en toch niet pretentieus, serieus en toch met genoeg lucht tussendoor, slim en toch niet pocherig of al te overdreven wijs. Die zorgvuldig bewaarde balans heeft ook te maken met zijn kalme stem, zijn beheerste dictie en de muzikale ondersteuning die tevens doordacht en niet te nadrukkelijk aanwezig is. Kalme drumloopjes, incidenteel een gitaarrifje, wat goed getroffen pianoloopjes. Het is spaarzame, slim gecomponeerde muziek die Tourist LeMC’s welgemeende optimisme en doordachte voordrachten – want daar komen zijn raps in essentie op neer – tot bloei laten komen.

Zo vloeien de nummers soepel in elkaar over en levert de Antwerpse kleinkunstenaar weer een album af dat zowel geschikt is voor moderne twintigers als voor hun ouders, en dat onmogelijk door een andere artiest gemaakt had kunnen worden. Gek genoeg onderstreept hij dit laatste onbedoeld zelf: na de tien eigen creaties bevat Niemandsland zeven covers, oorspronkelijk gemaakt voor het Vlaamse televisieprogramma Liefde voor muziek. En op deze covers – van nummers van onder anderen Leon Bridges, Willy Sommers en Emma Bale – wordt de toon plots een slag gepolijster, en van het ene op het andere moment is de angel uit de muziek gehaald. Te algemeen, te zoet. Dit kun je natuurlijk zien als serieuze smet op Niemandsland. Je kunt ook denken: dus dit zijn de voorbeelden door wie Tourist LeMC zich graag laat inspireren, en des te knapper wat voor slimme, gevoelige muziek hij vervolgens zelf tot in de puntjes uitdenkt en componeert.


Tourist LeMC – Niemandsland