..aardappelijs…

Er zijn genoegens die niet voor het oprapen liggen. Zoals het uit vrije wil door elkaar mengen van een heel pakje roomboterzalf, tweehonderd gram kristalsuiker en drieeneenhalve kruimige aardappel, al luisterend naar het Braziliaanse volkslied. Daarom zou dat aanstaande voetbal om het wereldkampioenschap wel eens heel anders kunnen aflopen dan menigeen denkt. Klein lichtpunt zijn de volksliederen.

Voor zover Brazilie op het veld komt kan ik het luisteren naar de bijbehorende hymne zonder meer aanraden. Er zit een hoog tenor- versus sopraangehalte in en ook de laatste maten, als ze tenminste gespeeld worden zoals ze staan genoteerd, behoren tot de top der patriottische wildzang. Daarin misschien alleen door de beginmaten van het Togolese nationale wijsje overtroffen. Brazilie heeft er veel op z'n Italiaans in gestopt, daar wordt zelfs een volkslied mooi van. Het is een en al groot voorwenden van hemelhoge treurnis vol ijl gesponnen vogeltjes.
Van kakofonische naar consumptieve kitsch, zo Toscaans als maar mogelijk is.
Wie proeven wil, ziet toe dat hij niet ten offer valt aan zwaarzucht of vomeerdaad. Schil driehonderd gram aardappelen en kook ze, wrijf door een zeef zodat het kruim in een kom valt waarin al tweehonderd gram suiker en bloot pakje boter. Gooi het geroemde volkslied op de draaitafel en laat de vingers het vette werk doen.
Vat fles met al naar luim Amaretto di Saronno of Sambuca, en vul de ontstane creme aan met een glas daarvan. Doorzoek het huis op lange vingers en zet twee koppen sterke zwarte koffie. Leg in een schaal naar keuze en mogelijkheid een laag in koffie gedoopte vingers, giet daarop gemaakt mengsel, leg weer twee vingers en giet opnieuw. Enzovoort. Eindig in ieder geval met mengsel. Schaaf daarop chocolade. Meer kan ik er niet van maken.
Schuif schaal in diepvries en laat er drie uur in staan. Waarna kampioenschap Toscaans aardappelijs-eten.