Sport

Aardbei

Hoe lang gaan tradities mee? Sommige wel 130 jaar. En lange tradities, daar kom je nauwelijks vanaf. Het begon 130 jaar geleden en het duurt nog steeds voort. Met toppen en dalen, succes en teleurstellingen. Het is een hele tijd meegegaan, maar niet echt met de tijd mee gegaan.

Zeg je Wimbledon, dan zeg je traditie. Geen krantenstukje gezien waar niet werd geschreven over de hertogin van Kent, aardbeien met slagroom en regen. Dat zijn de traditionele elementen van het tennistoernooi in Wimbledon. De organisator van dat belangrijkste grastoernooi ter wereld is de All England Lawn Tennis and Croquet Club, en die bestaat uit dames en heren met veel gevoel voor traditie. En veel liefde voor de traditie.

Natuurlijk, het zijn Engelsen.

Ze houden de Wimbledon-tradities uit alle macht in stand. De hertogin van Kent wordt al jaren kunstmatig in leven gehouden en voor het toernooi zachtjes opgepompt. En de moeite die het kost om elk jaar opnieuw die regen te voorschijn te toveren… Maar het heeft resultaat. Tot nu toe lukt het nog net om uit de tijd te blijven en niet te zwichten, te buigen voor de gesel van de vernieuwing.

Want nieuw wordt vanzelf weer oud. Dan kun je beter oud blijven, denken ze.

Er wordt altijd schamper gedaan over het traditionele karakter van Wimbledon. Men vindt het bedaagd, ouderwets, niet meer van deze tijd. Ze zouden eens wat moderner moeten worden. Het besluit om het centre court te voorzien van een uitschuifbaar dak is dan ook verwelkomd met een zucht van opluchting: ha, ze gaan daar in Engeland eindelijk eens wakker worden.

Ze willen helemaal niet wakker worden. In de Club is heus wel gedebatteerd over vernieuwing en verandering. Over de vraag of het moderne tennis nog wel op een klassiek toernooi gespeeld kan worden. Misschien was er tussen de oudere heren en dames een nieuweling gekomen, een blaag van 55, die voorstellen deed voor een upgrade van Wimbledon.

Een wat?

Een upgrade. Dat is dat je iets bijwerkt tot een nieuwere, actuele versie.

O. Doe maar niet.

De echte Wimbledon-mensen willen dat niet. Die willen aardbeien. Die willen John McEnroe horen schreeuwen tegen de umpire, zodat ze zachtjes ‘despicable’ tegen elkaar kunnen zeggen, of ‘a horrible man indeed’.

Plok plok. Wat een delightful knotje heeft ze weer, de duchess.

Moet je die Nadal zien, hij zit de hele tijd zijn broek uit zijn bilnaad te trekken. Not a pretty sound indeed.

Plok plok. Geef mij nog maar een aardbeitje. Ze willen lange korte broeken, wit. Ze willen zomerhoedjes dragen. Ze willen service-volley-tennis.

Want ook het moderne tennis staat ze niet aan. Daar is geen klap aan te zien. Een harde service en het is al weer voorbij. Erop en erover, lange halen, gauw thuis.

Dat willen ze niet. Ze zijn bang voor een modern Wimbledon. Ze willen na een mooie backhand-passing ‘jolly good’ roepen (niet te hard) en niet ‘yeah!!!’ schreeuwen. Ze willen beschaafd applaudisseren na een dropshotje en niet met gebalde vuist een neanderthaler-gebaar maken. Ze willen often zeggen in plaats van offen. Ze willen elkaar ontzet aankijken en ‘o dear o dear o dear’ fluisteren als hun favoriet matchpoint tegen heeft en niet ‘shit shit shit!’ brullen. Ze willen met zomerhoedjes naast elkaar zitten en niet gehuld in de nationale vlag en met beschilderde wangen en gekleurd haar de wave doen.

Ze willen hun stiff upper lip behouden en geen grote mond opzetten. Ze willen hun aardappel in de keel en geen hart op de tong. Ze willen tennissers zien in smetteloos en volledig wit in plaats van in Zeeman-tinten. Ze willen jongemannen met kort en fatsoenlijk geknipt haar en niet een flierefluiter met Nadal-manen. Ze willen een finale McEnroe-Borg en niet Federer-Nadal. Ze willen gras op de baan en geen kunststof. Ze willen de vrouwen ouderwets horen kreunen in plaats van verbeten en uncanny zuchtjes slaken. Ze willen de bril van Billy Jean King in plaats van de contactlenzen van Mauresmo. Ze willen sowieso Billy Jean King, en niet die Sjarapova. Ze willen Martina Navratilova en Betty Stöve en niet de zusjes Williams. Ze willen witte ballen.

De echte Wimbledon-mensen vrezen een toekomst waarin er geen aardbeien meer worden verkocht, maar frikadellen. En hot dogs. En hamburgers. En patat. En kroketten. Berehappen. Mexicano’s. Viandellen. Knabbelspek. Smulvet. Vleesballen.

Ze willen dat alles blijft zoals het was. En dat er overal vrede komt. En dat het nu ophoudt met regenen.

Plok plok. Strawberry, anyone?