Aasgierfondsen zorgen voor Spaanse huisuitzettingen

Barcelona‘Qué pasa, qué pasa? Que no tenemos casa!’ Een optocht van hooguit vijftig mensen achter een spandoek zorgt voor een enorme opstopping op de noordelijke invalsweg van Barcelona.

Twee van de vier rijbanen richting stad nemen ze in beslag, voldoende om een aardige verkeerschaos te veroorzaken. Het is niet meer dan een kleine wraak voor een groot onrecht, vinden zij. Op de eerste dag van de verkiezingscampagne willen ze zich laten horen, de bewoners van de armste wijk van Barcelona, de wijk met de meeste huisuitzettingen in Spanje. En ze heffen weer hun favoriete leus aan: ‘Wat er aan de hand is? Wij hebben geen huis!’

Volgens Amnesty International hebben de afgelopen twee jaar honderdduizend gezinnen in Spanje hun woning verloren omdat ze de hypotheek niet meer konden betalen. Maar het aantal gezinnen dat op straat gezet wordt is veel groter. De laatste tijd gaat het steeds vaker om gezinnen die de huur niet meer kunnen betalen. Of die een leegstaande woning van de bank hebben gekraakt.

Hier in Ciutat Meridiana weten ze er alles van. In deze noordelijke uithoek van Barcelona zijn vandaag drie huisuitzettingen. Het is dagelijkse kost. De Spaanse media komen al lang niet meer opdraven.

Filiberto Bravo is gepensioneerd maar altijd drukbezet. Hij is de drijvende kracht achter de bewonersvereniging van Ciutat Meridiana. Die houdt zich niet bezig met barbecues of verkeersdrempels, maar met eerste levensbehoeften. Kinderen helpen die op school flauwvallen van de honger, bemiddelen met de bank om een oplossing te zoeken voor de gezinnen die bedreigd worden met huisuitzetting, dat soort dingen. ‘Tot een vergelijk komen met de bank wordt steeds moeilijker’, zegt Bravo. ‘Banken verkopen hun probleemhypotheken voor een prikje door aan aasgierfondsen zoals Blackstone. Met die mensen valt letterlijk niet te praten. Ze hebben niet eens een adres of telefoonnummer.’

Onlangs zei de Spaanse premier Rajoy dat hij er trots op was dat het land de zwaarste crisis in tijden had overwonnen zonder dat ook maar iemand uit de boot was gevallen. ‘Rajoy heeft geen flauw benul van de werkelijkheid in dit land’, zegt Bravo. ‘Hier wonen gezinnen die met vijf euro per dag rond moeten zien te komen.’

De Spaanse economie groeit, maar de ongelijkheid groeit nog harder. Dertig procent, 13,6 miljoen mensen, leeft in armoede. Vorig jaar kwamen er achthonderdduizend bij. Toch ligt de rechtse PP van Rajoy aan kop in de peilingen. Bravo begrijpt er niets van. Hij is niet de enige. Qué pasa?