Ach, de man

Het is waar.
Om te tillen hebben we de vorkheftruck. Om te vechten hebben we de rode knop. En om aardappels te poten hebben we de volautomatische aardappelpoter.

De man is niet meer nodig.
In het schap van de supermarkt liggen de panklare hertebouten die hij niet meer hoeft te jagen. Sinds de gasbel wordt het huis warm zonder dat hij turf gaat steken. En sinds Dolly komen de kinderen ook zonder zijn inmenging.
Arme man.
Ooit de leverancier van het ribstuk waaruit de vrouw werd geschapen. Sindsdien heer der schepping, held van het slagveld, meester over zijn naasten. En nu, sinds kort, overbodig.
Is het een wonder dat hij zich terugtrekt op de optiebeurs, de directiekamer en in Het Torentje - doodsaaie plaatsen waar hij het nog wel voor het zeggen heeft?
Overal elders valt het leven hem zwaar. Als hij jong is moet hij toezien hoe het aantal meisjes hem als medestudent overvleugelt. Als hij wat ouder is en op het land werkt moet hij helemaal naar Thailand of naar ergens achter in Rusland om een vrouw te vinden die ‘nog wel wil werken’. En als hij oud is kruipt hij bij zijn maten in de hal van de Stopera - om de jonge bruidjes achterna te roepen, om over thuis te klagen en om op te scheppen over vroeger, toen hij jong was, sterk en nog niet overbodig.
Ach, de man.
In deze dubbeldikke Zomer-Groene komt hij in al zijn deerniswekkende aspecten aan de orde. Als de grote onbegrepene - denkt hij zelf. Als de zoon van zijn vader. Als de brave middenstander die zichzelf in de rol van Tarzan droomt. En als de ultieme wraaknemer die zich des avonds tot vrouw omkleedt.
En natuurlijk ook als de minnaar (Casanova), de romanticus (Werther) en de sekteleider (Christus), maar die zijn allemaal van vroeger tijden, toen de man nog man was en niet: een probleem.
Dat is hij nu wel. En hoe!
In plaats van ridder, jager of edelman is hij nu: papa te Almere. En heeft hij geen courtisanes meer en zelfs geen minnaressen maar: exen.
In dit nummer komen ze allemaal aan het woord. De acht exen van de een. De Almeerse kinderwagen van de ander. De boeren uit het Friese dorp die in Thailand op vrouwenjacht gaan. En de travestiet uit overtuiging.
Alleen de tangodanser is nog zo macho als macho maar zijn kan. Maar die leeft niet in Nederland. Die leeft aan de andere kant van de wereld, in Argentinië, waar hij elke nacht verliefd wordt op een andere vrouw. En zij op hem. Die nacht.
Maar de anderen?
Mannen van Nederland: ziehier uw zelfportret.
En vrouwen van Nederland: lees het, lach als het kan een beetje, en als u dit nummer uit heeft, denk dan, met enige mildheid alstublieft: Ach, de Man!