Achthonderdduizend stuks

Op het eerste gezicht lijkt het heel wat, zo'n krant van 96 pagina’s, maar op het tweede gezicht valt het allemaal nogal tegen.

Alleen al de advertenties nemen 65 pagina’s in beslag. De Vaarkrant en de Woonkrant zullen alleen door varensgasten en woningzoekenden worden gelezen, en de Financiele Telegraaf lijkt zich primair op bankdirecteuren en beursspeculanten te richten.
Wat resteert zijn 24 pagina’s zaterdagmorgenjournalistiek, precies de basisomvang van De Groene Amsterdammer. Een matige prestatie, dunkt mij, voor een bedrijf dat naar schatting vijfduizend maal zo welvarend is.
Laat ik een poging doen het gebodene inhoudelijk te bekijken. Veel sport, natuurlijk, aanmerkelijk meer dan buitenland.
De Vrouwenpagina gaat over een dikke dame die inmiddels verliefd op haar eigen olifanteske gestalte is geworden.
Veel faits divers, vooral in de criminele sfeer.
Waar is trouwens de kunst gebleven? Die is blijkbaar uitgeleend aan Henk van der Meijden, die, blijkens zijn foto bij het verhaal, sinds 1962 geen dag ouder is geworden. Het artikel behelst overigens een primeur: de goochelaar C. gaat trouwen met het topmodel S.
En de krant heeft waarachtig nog een primeur: De betaalde oplage van de krantencombinatie De Telegraaf/ Nieuws van de Dag is tot de recordhoogte van achthonderdduizend stuks gestegen. Want ‘de mensen’, aldus het begeleidende hoofdredactionele commentaar, weten dat de Telegraaf 'voor alles een echte nieuwskrant is’, die consequent stelling neemt 'tegen begaan onrecht’ en die 'modieuze wanen van de dag’ pleegt door te prikken.
Maar veel nieuwsjagerij en door te prikken modieuze wanen van de dag heb ik in deze zaterdageditie niet aangetroffen. Wat is die Telegraaf een saaie krant geworden! Althans vergeleken met de jaren waarin het de kapitalistische verdorvenheid en de journalistieke mestkeverij symboliseerde en dus aanmerkelijk leesbaarder was. Kom daar tegenwoordig maar eens om.
Goed, de krant heeft (zonder succes) een actietje tegen paars gevoerd. Niet zozeer uit socialistenhaat, als men het mij vraagt, maar omdat de chef-Den Haag zijn christen-informanten binnen het Catshuis dreigde kwijt te raken. Maar het gezellige, onversneden geschuimbek over de 'socialistische staatsruiveniers’ is er helaas niet meer bij.
Ligt het aan de tijdgeest, die de scherpste kantjes van de politieke tegenstellingen heeft afgeslepen?
Mogelijk, maar primair ligt het naar mijn mening aan het feit dat De Telegraaf vanuit de Amsterdamse binnenstad is verhuisd naar dat troosteloze industrieterrein nabij Sloterdijk.
Dat was een grote fout. Een industrieterrein is uitstekend geschikt voor het vervaardigen van pannedeksels of ritssluitingen. Niet voor het maken van kranten.
Een dergelijke locatie verandert een kranteredactie onmiddellijk in een verdord gezelschap bureaujunks, met variabele werktijden, een overwerkvergoeding en een consumptiepatroon dat is verschraald tot in tupperware-trommeltjes meegebrachte boterhammen met zweetkaas, het een en ander weggespoeld met een overheerlijke halve liter karnemelk.
Geloof me, het is fataal voor de inhoud van een krant. Maar de klandizie is het uiteindelijk ten goede gekomen. Begrijpt u het?