Performance: Wijksafari Slotermeer

Adelheid & Scooter-Marokkanen

We hebben net een heel oude lijnbus verlaten (‘Maartensdijk’ stond erop, een gat tussen Hilversum en Utrecht). Tijdens de korte busrit krijgen we de snelkookpanversie van een workshop smartlappen-zingen, gegeven door een forsgebouwde leukerd met een accordeon. Tijdens de wandeling erna scheurt er een auto voorbij die langs de stoep parkeert. De chauffeur in boerka brengt een gekruide versie van Les grands boulevards van Yves Montand. Ze dankt voor het applaus en scheurt weer weg.

Iemand van de toeschouwers vertelt dat het Ellen ten Damme was. Ik geloof haar niet en hoor een paar uur later dat het echt klopt.

We arriveren bij het ‘wisselpunt’, waar we afscheid nemen van onze gids, de charmante Turkse performer Melih Gencboyaci, en een nieuwe krijgen, de Marokkaans-Nederlandse researcher en speler Myriam Sahraoui. We zitten buiten aan de thee. Myriam vertelt ons dat deze buurtontmoetingsplek tevens Turkse moskee is. Gedomineerd door Grijze Wolven. Ze doet dat fluisterend. Niet vanwege de Grijze Wolven. Maar omdat anderhalve meter boven ons het vrijdag­gebed plaatsgrijpt. Ik ben in een kleine twee uur al een hoop wijzer geworden over Slotermeer. We zijn nog maar op de helft. Te voet passeren we de Akbarstraat die ik me meen te herinneren uit een mooie documentaireserie van Felix Rottenberg. We arriveren op het Jan van Schaffelaarplantsoen, die van de Hoekse en Kabeljauwse twisten. We bezoeken het huis van de buurtadoptiemoeder van Myriam, Malika Hamdaoui, waar we het levensverhaal van beiden krijgen aangeboden op een niet te verklappen wijze die me lang zal bijblijven. De toegift in een roomse (!) kapel op de binnenplaats van de flat is ook niet mis.

Van harte welkom op de Wijksafari Sloter­meer, een onderneming van Zina & Female Economy, oftewel van initiatiefnemer Adelheid Roosen, lijfelijk aanwezig als aanjager van een doorlopend straatgesprek (tijdens een rondje wandelen rond Plein 40-45), waarna ze aan de voet van het oude fnv-hoofdkantoor schaterend deelneemt aan een choreografie voor twaalf scooters. Die scooters geven gemotoriseerd cachet aan het safarikarakter van de vier uur durende wandeling door Slotermeer. Met doodsangsten gierend door mijn keel zit ik tien minuten achterop bij natuurlijk de meest brutale Marokkaanse scooterrijder van het spul, zijn naam ben ik vergeten, de frivole kraag van zijn jekkertje niet, de manier waarop hij ternauwernood voorkomt dat we onder een stadsbus schuiven ook niet.

Aan het begin van deze Wijksafari fiets je met de kaart van Amsterdam in je tas naar een huisadres en een middag lang ben je onder de pannen, met thee, sap en oriëntaalse lekkernijen. En verhalen, vooral veel gespeelde en vertelde verhalen over die tuinstadbewoners, die in de jaren vijftig nog uit veel te benauwde volks­woningen in de Jordaan en Kattenburg kwamen, daarna geleidelijk steeds meer uit Istanbul en het Rifgebergte. Aan het eind ben je bekaf maar een hoop wijzer. Er is een kleine maaltijd in het museum dat is gewijd aan de architect van de tuinsteden, Van Eesteren. Wat me opviel is dat Slotermeer vol zit met straatjes en stegen met de namen van kleine volkshelden uit de tijd van de Duitse bezetting, hun verhaal hangt in geuren en kleuren bij hun namen. Dat is een godsmooie bijvangst van deze onderneming: je komt niet alleen achter deuren die zonder Adelheid Roosen nooit voor je geopend zouden worden, je gaat ook beter kijken naar de onvermoede hoeken en gaten van de fel gekleurde metropool waar we deel van zijn. Nog maar een paar dagen. En hartstikke uitverkocht.

Wijksafari Slotermeer door Zina & Female Economy, t/m 9 juni. Wie het nog wil proberen: www.femaleeconomy.nu